บทที่ 1308 วิธีทำที่อร่อยยิ่งกว่าเดิม

จื่อเหิงร้องโวยวายเสียงดังลั่น ร้องไห้สะอึกสะอื้นวิ่งไปฟ้องพ่อ ในตอนนี้เขาดูเหมือนเด็กห้าหกขวบคนหนึ่งเท่านั้น หลี่ชิงเฟิงรู้สึกปวดหัวเหลือเกิน ลูกคนเล็กเพิ่งจะหยุดร้องไห้ไปหมาดๆ ลูกคนโตก็วิ่งมาร้องโวยวายฟ้องเรื่องโน้นเรื่องนี้อีก พอถามถึงสาเหตุ เขาก็ยิ่งรู้สึกพูดไม่ออก ในสายตาของจื่อเหิง นี่อาจเป็นเรื่องใหญ่โตมโหฬาร แต่ในสายตาของเขา มันก็แค่เด็กสองคนทะเลาะกันงอนกันตามประสา สิ่งเดียวที่ต่างกันคือ จื่อเหิงเป็นเด็กที่ขี้ฟ้อง แต่เจ้าลิงนั่นไม่ใช่

มองดูลิงที่ทำหน้าไม่สนใจการฟ้องร้องของจื่อเหิงแล้ว หลี่ชิงเฟิงก็ได้แต่ทำหน้าขรึมเพื่อปลอบใจจื่อเหิง พร้อมกับสอนสัจธรรมให้ลูกฟังว่า: "สิ่งที่ตนไม่ต้องการ อย่าทำกับผู้อื่น!”

“ในเมื่อลูกยังรู้สึกว่าน้ำลายของคนอื่นมันสกปรก แล้วทำไมลูกถึงเอาหางของลิงมาเช็ดน้ำลายของตัวเองล่ะ?”

“ทำแบบนี้มันไม่ถูกต้อง เข้าใจไหม?"

จื่อเหิงขยี้ตาอย่างน่าสงสาร: "โปโปเป็นคนไม่ดี ต่อไปนี้ผมจะไม่เล่นกับมันแล้ว" เจ้าลิงทำท่าทางราวกับว่า 'ข้าก็ไม่อยากเล่นกับแกอยู่แล้ว' แล้ววิ่งไปที่ต้นลูกแพร์ในลานบ้าน ไม่ทันไรก็ปีนขึ้นไปนอนบนกิ่งไม้สูงสุดทันที ไม่เล่นด้วยก็ดีสิ ข้าจะได้ว่างๆ สบายใจ