บทที่ 1310 จริงๆ แล้วกินได้เหรอ

จื่อเหิงเห็นพ่อตักน้ำล้างหน้า ก็ทำตามอย่างพ่อบ้าง เห็นพ่อตักน้ำเข้าปาก ก็ตักน้ำเข้าปากตาม เพียงแต่ว่าเขาสำลักเร็วไปหน่อย พอพ่อพ่นน้ำออกมา เขาก็ทำได้เพียงพ่นน้ำลายของตัวเองออกมาเท่านั้น

เห็นจื่อเหิงกลืนน้ำเข้าไปตรงๆ หลี่ชิงเฟิงก็ไม่ได้ว่าอะไร เพียงแค่เตือนสติเขาคำหนึ่งว่า: "น้ำนี้ดูเหมือนสะอาด แต่ข้างบนโน้นอาจจะมีคนมาขับถ่ายทิ้งไว้ก็ได้นะ......" จื่อเหิงรู้สึกทันทีว่าตัวเองสกปรกไปแล้ว! จากนี้ไปเขาไม่กล้ากลืนน้ำจากลำธารนี้ลงท้องอีกต่อไป

แม้จะไม่กล้ากลืน แต่น้ำในลำธารนี้ก็น่าเล่นอยู่ไม่น้อย จื่อเหิงเล่นไปเล่นมา ก็ลงไปแช่ทั้งตัวในน้ำ แถมยังดำผุดดำว่ายอยู่ครู่หนึ่ง พอมุดหัวขึ้นมาจากน้ำ แก้มทั้งสองข้างก็ป่องออกมา จากนั้นก็เห็นลำน้ำใสสะอาดพุ่งออกมาจากปากของเขา พุ่งเข้าใส่ตัวพ่อเต็มๆ

หลี่ชิงเฟิงที่เดิมเสื้อผ้ายังไม่เปียก พอโดนแบบนี้เข้าก็เปียกโชกไปทั้งตัว เขาจึงแค่นหัวเราะหึๆ สองครั้ง แล้วใช้ฝ่ามือตบผิวน้ำ จื่อเหิงกระเด็นออกไปตามแรงคลื่นน้ำ และตัวเขาก็ตกอยู่ท่ามกลาง ‘พายุฝน’ หยดน้ำขนาดเท่าเม็ดถั่วสาดเข้าใส่ตัวเขาอย่างจัง ช่างดูทุลักทุเลเหลือเกิน

จื่อเหิงร้องตะโกน: "พ่อครับ พ่อทำแบบนี้ไม่ได้นะ!" พูดพลางก็ตักน้ำอมไว้ในปากแล้วพ่นใส่พ่อบ้าง สองพ่อลูกเล่นหยอกล้อผลัดกันแกล้งผลัดกันแก้คืนอยู่นาน