บทที่ 1311 อาวุธชีวภาพ

ไม่กินหมั่นโถวก็ต้องรักษาหน้า! (หมายถึง ไม่ยอมแพ้ต่อความยากลำบาก) ถึงจะกินไม่ได้ก็ต้องกินให้ได้ แต่เมื่อถั่วฝักยาวดองขึ้นโต๊ะ จื่อเหิงก็พบว่า แท้จริงแล้วเมนูนี้มีแค่กลิ่นที่รุนแรงน่ากลัวเท่านั้น แต่รสชาติกลับอร่อยเป็นพิเศษ โดยเฉพาะถั่วฝักยาวที่ออกรสเปรี้ยว แม้หน้าตาจะดูไม่น่ากิน แต่รสชาติกลับไม่ธรรมดา ความกรุบกรอบ ผสานกับรสเปรี้ยว คลุกเคล้าด้วยความหอมของหมูสับและความเผ็ดร้อนของพริก มันเป็นอย่างที่พ่อพูดจริงๆ มันเป็นเมนูที่อร่อยหายากอย่างแท้จริง ด้วยเหตุนี้ วันนี้เจ้าตัวเล็กจึงกินข้าวไปเพียงสามชามเท่านั้น ทั้งที่ปกติท้องของเขาต้องกินข้าวอย่างน้อยหกชามถึงจะรู้สึกอิ่มสบาย แต่เพราะถั่วฝักยาวดองนี้มันอร่อยเกินไป เขาจึงตั้งใจเว้นที่ว่างในท้องไว้ครึ่งหนึ่งเพื่อเก็บไว้ใส่เจ้าถั่วดองแสนอร่อยพวกนี้

ถั่วฝักยาวดองหนึ่งกระทะใหญ่ที่หลี่ชิงเฟิงผัดมา ถูกจื่อเหิงกินเข้าไปถึงสองในสาม ระหว่างนั้นพ่อพยายามเตือนให้เขากินน้อยลงหน่อย แต่เจ้าตัวกลับไม่ยอมฟังคำทัดทานเลย แถมยังพูดสวนกลับมาว่า ของอร่อยก็ต้องแบ่งกันกินสิ ที่พ่อบอกให้ผมกินน้อยลง พ่อแค่อยากกินเองเยอะขึ้นใช่ไหมล่ะ? หรือว่าพ่ออยากจะกินคนเดียว? เฮ้อ! หลี่ชิงเฟิงโกรธจนต้องปิดปากเงียบ ไม่สนใจมันอีกเลย

เจ้าตัวเล็กยังไม่ทันตระหนักถึงความร้ายแรงของสถานการณ์ พอถึงมื้อเย็น เขาก็ยังกินถั่วฝักยาวผัดหมูสับเข้าไปอีกเยอะ กลางวันกินไปสองในสามของกระทะใหญ่ ตกเย็นยังมากินอีกครึ่งหนึ่งของหนึ่งในสามที่เหลือ นั่นหมายความว่า หลี่ชิงเฟิงเองได้ชิมไปเพียงนิดเดียวเท่านั้น ที่เหลือจื่อเหิงเหมาเรียบ ถั่วฝักยาวผัดหมูสับเป็นเมนูที่เก็บไว้ได้นาน ต่อให้ไม่มีตู้เย็น ก็ยังวางทิ้งไว้ได้สองสามวัน หลี่ชิงเฟิงเดิมตั้งใจจะผัดไว้กินสักสองสามวัน แต่ไม่คาดคิดเลยว่าจื่อเหิงจะกินอย่างบ้าคลั่งไม่เกรงใจใครขนาดนี้ แค่ครึ่งวัน กับข้าวสองมื้อ ถั่วฝักยาวดองก็ถูกกินจนเกลี้ยง

จนกระทั่งรุ่งเช้าวันต่อมา จื่อเหิงถึงได้เริ่มรู้สึกถึงความไม่ชอบมาพากล ทำไมท้องถึงปวดเป็นพักๆ แบบนี้? ปวดรุนแรงมาก รู้สึกเหมือนมีพลังมหาศาลกำลังพุ่งจากท้องตรงไปที่ก้น เขาไม่สนใจความกลัวแล้ว ตะโกนเรียกพ่อหนึ่งคำ โดยไม่รอให้พ่อขานรับ เขาก็รีบลุกจากเตียงวิ่งเข้าห้องน้ำทันที โชคดีที่ไปถึงห้องน้ำก่อนที่พลังมหาศาลนั้นจะระเบิดออกมา และถอดกางเกงได้ทันเวลา ทันทีที่เขานั่งยองๆ ก็ได้ยินเสียงปังปั้งดังออกมาจากส่วนก้น บางช่วงบางจังหวะยังมีเสียงที่ลากยาวและกังวานดังก้อง ทำเอาแม้แต่จื่ออวี๋ที่นอนอยู่บนเตียงยังต้องตื่นเพราะเสียงโครมครามนี้ เธอลืมตาขึ้น ยังไม่ทันได้ร้องไห้ก็เกิดอาการมึนงง กลิ่นนี้มัน... หนูตกลงไปในบ่ออุจจาระหรือเปล่านะ?

จื่ออวี๋ไม่เข้าใจสถานการณ์ ดวงตาใสซื่อคู่นั้นมองเพดานก่อนเป็นอันดับแรก เมื่อมั่นใจว่าสถานที่ที่อยู่ไม่ใช่บ่ออุจจาระ จึงหันไปมองด้านข้างทั้งสองฝั่ง แต่พอหันไปมองแล้วเห็นว่าตัวเองยังนอนอยู่บนเตียงในห้องนอน เจ้าตัวเล็กก็ยิ่งมึนงงหนักกว่าเดิม ไม่ใช่หนูที่ตกลงไปในบ่ออุจจาระ หรือว่าบ่ออุจจาระที่บ้านระเบิด? กลิ่นที่ไม่สามารถบรรยายได้บวกกับเสียงปังปั้งที่ดังไม่หยุด ทำให้จังหวะการตื่นนอนของเจ้าตัวเล็กพังไม่เป็นท่า เดิมทีสิ่งที่ต้องทำหลังจากลืมตาคือการร้องไห้ แต่คราวนี้กลับลืมร้องไห้ไปเสียสนิท ทำได้เพียงมองไปรอบๆ อย่างว่างเปล่า มองอยู่นาน ในที่สุดก็เห็นเงาของพี่ชาย เห็นพี่ชายมือหนึ่งกุมท้อง อีกมือหนึ่งกุมก้น เดินออกมาจากห้องน้ำด้วยสีหน้าทรมาน เดินอย่างไร้เรี่ยวแรงมาถึงข้างเตียง พอเพิ่งจะล้มตัวลงนอน ก็ต้องรีบดีดตัววิ่งกลับไปที่ห้องน้ำอีกรอบ