บทที่ 1312 ผักคาวตอง

หลี่ชิงเฟิงพยายามเม้มริมฝีปากแน่น แล้วหันหน้าไปทางอื่นที่จื่อเหิงมองไม่เห็น ครู่ใหญ่ผ่านไป เขาถึงค่อยหันกลับมาอย่างใจเย็น พลางถามด้วยสีหน้าเห็นใจว่า: "เจ็บนิดเดียว หรือว่าเจ็บมาก?”

“เจ็บมากครับ" จื่อเหิงร้องไห้สะอึกสะอื้น พลางเลื่อนสายตาไปมองน้องสาว เห็นน้องสาวขมวดคิ้ว เขาก็คิดในใจว่า สมเป็นน้องสาวของพี่จริงๆ เลย รู้จักสงสารพี่ชายด้วย

จื่ออวี๋ในใจ: เมื่อกี้พ่อหัวเราะทำไม? แล้วทำไมถึงไม่ยอมให้พี่ชายเห็น? ตอนนี้สีหน้าสงสารนี่เป็นของจริง หรือรอยยิ้มเมื่อกี้เป็นของจริงกันแน่? เจ้าตัวเล็กมีความรู้สึกลึกซึ้งว่าผู้ใหญ่นี่ซับซ้อนจริงๆ ไม่เหมือนเธอ ที่ทุกอย่างแสดงออกมาบนใบหน้าหมดแล้ว

หลังจากงุนงงอยู่ครู่หนึ่ง เห็นพี่ชายยื่นหน้าเข้ามาซุกที่อก แถมยังเอาทั้งน้ำตาและน้ำมูกมาเช็ดตัวเธอ เธอจึงไม่พูดพร่ำทำเพลง ใช้นิ้วเล็กๆ จิ้มไปที่รูจมูกพี่ชายอย่างจัง ตุ่มร้อนในที่เหมือนเป็น 'ความเสียหายจากเวทมนตร์' ถูกจิ้มเข้าอย่างจัง จื่อเหิงถึงกับร้องกรี๊ดออกมา ตามมาด้วยท่าทางเจ็บปวดเสียใจที่ดูสำนึกผิดไม่ทัน

อุตส่าห์ไว้ใจขนาดนี้ ดันฉวยโอกาสตอนฉันไม่ทันระวังมาทำร้ายในจุดที่เจ็บที่สุด จื่อเหิงตั้งท่าจะเอาคืน โชคดีที่หลี่ชิงเฟิงรีบอุ้มจื่ออวี๋ขึ้นสูง ไม่อย่างนั้นด้วยความโกรธของจื่อเหิงในตอนนี้ เขาต้องบีบจื่ออวี๋แรงๆ แน่