บทที่ 1313 บทเรียนจากความผิดพลาด

ชื่อทางวิทยาศาสตร์ของผักคาวตองคือ พลูคาว เป็นพืชล้มลุกในวงศ์เดียวกับพวกผักกระสัง มันมักขึ้นตามพื้นที่ภูเขาที่มีร่มเงา ตามริมป่าข้างทาง หรือตามร่องน้ำที่มีความชื้นสูง ยิ่งเป็นที่ที่มีความชื้นมากเท่าไหร่ มันก็ยิ่งเติบโตได้เขียวชอุ่มและอ่อนนุ่มเท่านั้น ด้วยเหตุนี้ หลี่ชิงเฟิงจึงมุ่งตรงไปหาตามซอกเขาเหล่านั้น และทุกซอกเขาในภูเขารอบหมู่บ้านแทบจะมีผักคาวตองขึ้นอยู่เต็มไปหมด หลี่ชิงเฟิงใช้เวลาไม่ถึงสิบนาทีก็ขุดผักคาวตองกลับมาได้มากมาย

จื่อเหิงมองดูพืชที่พ่อพามาด้วยความสงสัย พืชชนิดนี้มีกลิ่นที่ประหลาดมาก แต่รูปลักษณ์ของมันกลับดูน่ารักไม่เบา ใบของมันเป็นรูปหัวใจ เขาก็ถามอย่างใคร่รู้: "พ่อครับ นี่คืออะไรเหรอ?" จื่อเหิงยื่นหน้าเข้าไปใกล้เพื่อดมกลิ่น แล้วเกือบหงายหลังล้มตึง "เหม็นจังเลย!" เขารีบเอามือบีบจมูกแล้วถอยห่างออกมาทันที

หลี่ชิงเฟิงไม่ได้อธิบายอะไรมาก หลังจากล้างผักคาวตองจนสะอาด เขาก็ใช้พลังฝ่ามือทำให้มันแห้ง จากนั้นก็ตั้งน้ำให้เดือด แล้วนำผักคาวตองลงไปต้ม เมื่อน้ำเดือดพล่าน สีสันและรสชาติที่ซ่อนอยู่ในผักคาวตองแห้งก็ค่อยๆ ถูกกระตุ้นออกมา น้ำใสๆ ที่เดิมไม่มีสีไม่มีกลิ่นก็เปลี่ยนไป กลายเป็นสีน้ำตาลแดง ส่วนกลิ่นนั้นก็นับว่าแปลกประหลาด เมื่อควันขาวพวยพุ่งออกมาจากหม้อ กลิ่นที่อบอวลไปทั่วห้องครัวกลับกลายเป็นความสดชื่นอย่างไม่น่าเชื่อ

จื่อเหิงที่เดิมทีทำท่ารังเกียจผักคาวตอง ก็วิ่งตึงตังลงมาจากชั้นบนอีกครั้ง ถามด้วยความประหลาดใจ: "พ่อครับ กลิ่นอะไรน่ะ? หอมจังเลย" หลี่ชิงเฟิงถึงได้ยิ้มแล้วตอบว่า: "ผักคาวตองไง!"

ผ่านไปประมาณสิบกว่านาที จื่อเหิงก็ประกาศว่า สิ่งที่เขาชอบกินที่สุดคือชาผักคาวตอง แถมชาผักคาวตองนี้ยังวิเศษจริงๆ ไม่เพียงแต่รสชาติดี แต่พอได้ดื่มลงไปแล้วยังรู้สึกสบายไปทั้งตัว เหมือนกับลมหายใจที่ออกมาจากรูจมูกไม่ได้รู้สึกร้อนผ่าวเหมือนก่อนแล้ว