บทที่ 1319 ดอกมะเขือดำ

เมื่อจื่อเหิงตื่นขึ้นมา เหงื่อก็ไหลโซมกาย ข้างกายไม่มีเงาของน้องสาวอยู่แล้ว ตอนที่เขาลุกจากที่นอนวิ่งออกมาที่ลานบ้าน ก็เห็นพ่อกำลังจูงมือน้องสาวหัดเดินอยู่ใต้ต้นไม้ใหญ่ แสงแดดในยามบ่ายยังคงแผดจ้า แต่เมื่อส่องผ่านกิ่งก้านใบของต้นไม้ใหญ่บนภูเขาลงมา ก็ดูไม่ร้อนแรงจนเกินไปนัก แสงแดดระยิบระยับเต้นระบำ追逐กันบนพื้นราวกับกระต่ายน้อย เดี๋ยวก็กระโดดไปบนเท้าเล็กๆ ที่กำลังหัดเดินของน้องสาว เดี๋ยวก็กระโดดไปบนใบหน้าสีข้าวสาลีของพ่อ

ลมภูเขาพัดมาเบาๆ กิ่งก้านและใบไม้ของดอกหญ้ารอบข้างต่างไกวแกว่งไปมาเบาๆ และส่งเสียงดังซู่ซ่า ไม่ไกลนักยังพอได้ยินเสียงน้ำไหลจากลำธารในหุบเขา เสือดาวเมฆนอนหมอบอยู่บนม้านั่งหินข้างรากต้นไม้ใหญ่ ยืดคอตรง เจ้าลิงนั่งอยู่บนกิ่งไม้เล่นสนุกกับแมลงตัวเล็กๆ แมวป่าไม่รู้ว่ามาตั้งแต่เมื่อไหร่ ตอนนี้กำลังคาบหนูที่ตายแล้วเดินไปเดินมาอย่างสง่าผ่าเผย

เวลาว่างในยามบ่ายเช่นนี้ดูอ่อนโยนเป็นพิเศษในสายตาของจื่อเหิง แม้จะผ่านไปนานนับปี ภาพนี้ก็จะยังคงสลักลึกอยู่ในความทรงจำของเขาตลอดไป เขาวิ่งเหยาะๆ เข้าไปหาพร้อมเสียงหัวเราะที่สดใส ทำให้จื่ออวี๋ที่กำลังหัดเดินอย่างตั้งอกตั้งใจถึงกับเสียหลักเอนไปเอนมา และเธอก็หัวเราะคิกคักตามไปด้วย ในชั่วขณะหนึ่ง ทั้งหุบเขาอบอวลไปด้วยเสียงหัวเราะของเด็กทั้งสอง

หลี่ชิงเฟิงปล่อยสายพานพยุงหัดเดินในมือ ปล่อยให้จื่ออวี๋นั่งลงบนพื้น แล้วถามจื่อเหิงว่า: "ลูกจะเล่นกับน้องอยู่ที่นี่ หรือจะไปเก็บผักป่ากับพ่อ?" จื่อเหิงคิดอยู่ครู่หนึ่ง: "เราพาน้องไปเก็บผักป่าด้วยกันดีกว่าครับ!"

ในช่วงเวลานี้มีผักป่ามากมาย แต่ถ้าจะพูดถึงสิ่งที่ถูกใจจื่อเหิงที่สุด ก็คงไม่พ้นผักกูดและเห็ดหูหนู เพราะมันมีความกรุบกรอบและไม่ขม พวกเขาเก็บผักกูดและเห็ดหูหนูป่ามาได้จำนวนหนึ่ง นอกจากนี้ยังมีใบพริกป่าอีกเล็กน้อย