บทที่ 1320 แยกเตียงนอน

กลางดึกคืนนั้น เจ้าตัวเล็กก็ฝันอีกแล้ว คราวนี้ไม่ใช่ฝันว่าตกลงไปในบ่ออุจจาระ แต่ฝันว่าตัวเองหลุดเข้าไปอยู่ในป่าแห่งหนึ่ง ต้นไม้ในป่านั้นแปลกประหลาดมาก ใบมีไม่เยอะ แต่ทุกใบกลับใหญ่โตมโหฬาร แถมรูปร่างของใบก็ดูคุ้นตาเสียเหลือเกิน พอมองดูดีๆ ก็พบว่ามันคือใบของต้นดอกมะเขือดำนั่นเอง จากเดิมที่เคยเตี้ยกว่าตัวเขา ตอนนี้กลับกลายเป็นต้นไม้ใหญ่ ทุกใบขยายขนาดขึ้นตามสัดส่วน

เขาจ้องมองด้วยความไม่อยากจะเชื่อ จากนั้นก็รวบรวมแรงทั้งหมดที่มี ปีนขึ้นไปเด็ดใบที่เตี้ยที่สุดใบหนึ่ง พอดึงออกมาได้ ก็กัดกินใบไม้นั้นอย่างกับวัวแก่ รสชาติของใบสดกลับเหมือนกับผัดสุกแล้วไม่มีผิด หอมอร่อยจริงๆ ในระหว่างที่กำลังกิน จู่ๆ ป่าก็เปลี่ยนไป เมื่อเงยหน้ามอง ก็เห็นผลไม้สีสันสดใส ‘ดึ๋ง’ ‘ดึ๋ง’ ‘ดึ๋ง’ โผล่ออกมาจากกิ่งก้านของต้นดอกมะเขือดำ มีครบทุกสี มองไปทางไหนก็รู้สึกตื่นตาตื่นใจเหลือเกิน เขาปีนขึ้นไปบนกิ่งไม้ แล้วกัดเข้าไปที่ผลไม้ลูกที่ใหญ่กว่าหัวตัวเองคำหนึ่ง รสชาติกลับเปรี้ยวอมหวาน อร่อยจัง! เจ้าตัวเล็กกินอย่างเอร็ดอร่อย

ส่วนจื่ออวี๋เองก็กำลัง 'ควัก' อย่างเพลิดเพลินเช่นกัน มือเล็กๆ ของเธอหลุดเข้าไปอยู่ในปากของพี่ชายตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้ อย่าดูถูกนิ้วเล็กๆ นั่น แม้จะดูเล็กกว่าต้นหอม แต่แรงของเธอไม่เบาเลย เมื่อวางมือเล็กๆ ลงในปากพี่ชาย เธอก็งอนิ้วเล็กน้อยเกี่ยวเข้ากับฟันของพี่ชาย จากนั้นก็ออกแรงดึงอย่างสุดกำลัง ราวกับจะควักเอาเหงือกของพี่ชายออกมาให้ได้

ในความฝัน จื่อเหิงรู้สึกว่าผลไม้ยักษ์ลูกนั้นเหมือนจะมีชีวิตและพยายามจะหนีไป ต่อให้เขาใช้สองมือโอบกอดไว้แน่น ก็แทบจะรั้งเอาไว้ไม่อยู่ จื่อเหิงร้อนใจ จึงรีบอ้าปากกว้างแล้วกัดลงไปบนผลไม้นั้นอย่างจัง

"แง~" จื่ออวี๋ร้องไห้จนสำลักเสียงหายใจติดขัด ถึงขั้นไม่มีเสียงออกมา อ้าปากกว้าง น้ำตานองหน้า แต่เสียงร้องกลับไม่ออก ผ่านไปครู่ใหญ่ ถึงได้ปล่อยโฮออกมาเสียงดังลั่น