บทที่ 1334 งานของลูหย่งซาน

เมื่อกลับมาถึงหมู่บ้าน ก็ใกล้จะถึงเวลาอาหารกลางวัน หลี่ฟู่เหอได้รับข้อความจากหลี่ชิงเฟิงล่วงหน้าแล้ว เขาจึงฆ่าไก่เตรียมรอไว้เรียบร้อย พ่อลูกทั้งสามคนตรงดิ่งไปที่บ้านของเขา พร้อมด้วยเห็ดโคนจำนวนมหาศาลที่เก็บมาได้ด้วย เมื่อเห็นเห็ดโคนในตะกร้าไม้ไผ่ หลี่ฟู่เหอทั้งดีใจและประหลาดใจ: "หน้าร้อนปีนี้แดดแรงขนาดนี้ นึกว่าเห็ดคงไม่งอกแล้วเสียอีก”

“ไม่นึกเลยว่าพวกแกจะหามาได้เยอะขนาดนี้!"

หลี่ชิงเฟิงอธิบายว่า: "บริเวณร่องเขาที่ค่อนข้างชื้นจะไม่ได้รับผลกระทบจากสภาพอากาศเท่าไหร่ครับ ขอแค่มีความอดทนในการหา ก็จะพบได้เสมอ" หลี่ฟู่เหอพยักหน้ารับ ก่อนจะรีบอุ้มจื่ออวี๋มาไว้ในอ้อมแขนแล้วเร่งให้ชิงเฟิงไปทำกับข้าว ส่วนจื่อเหิงรับหน้าที่ล้างเห็ด ในระหว่างที่สองพ่อลูกกำลังง่วนอยู่กับการทำอาหาร หลี่ฟู่เหอก็ไม่ลืมที่จะหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาโทรหาคนรักของเขา นั่นคือแม่ม่ายฉิน บอกว่าชิงเฟิงหาเห็ดโคนมาได้เยอะ แถมที่บ้านยังฆ่าไก่ไว้ จึงชวนเธอมาทานมื้อเที่ยงด้วยกัน แม่ม่ายฉินเกรงใจอยู่ไม่น้อย จึงไม่กล้ามา หลี่ฟู่เหอจึงพูดว่า: "กลัวอะไรเล่า? ไม่มีคนอื่นหรอก มีแค่เราผู้ใหญ่สามคนกับเด็กสองคน”

“อีกอย่างเรื่องของเราชิงเฟิงเขาก็รู้แล้ว แกยังกังวลอะไรอีก?" ในที่สุดแม่ม่ายฉินก็ยอมมา

แม่ม่ายฉินเองก็เป็นคนขยัน และดูเหมือนจะคุ้นเคยกับบ้านนี้มากกว่าหลี่ชิงเฟิงเสียอีก กระทั่งเกลือป่นที่หลี่ชิงเฟิงหาตั้งนานก็หาไม่เจอ เธอกลับหาเจอได้ทันที หลี่ชิงเฟิงรับเกลือป่นมาแล้วพูดอย่างมีความหมายแฝงว่า: "อาฉิน สายตาอาเฉียบคมจริงๆ ครับ ผมหาอยู่ตั้งนานไม่เจอ แต่อาแป๊บเดียวก็เจอแล้ว!" แม่ม่ายฉินหัวเราะร่า: "บังเอิญน่ะ บังเอิญเฉยๆ"