บทที่ 1335 แรงมหาศาล

จื่อเหิงและจื่ออวี๋ที่อยู่ข้างๆ ไม่ได้ใส่ใจเรื่องราวอื่นใดนอกจากสิ่งที่อยู่ตรงหน้า ทั้งสองตั้งอกตั้งใจกับการรับประทานอาหารที่อยู่เบื้องหน้า ซุปไก่ที่อยู่ตรงหน้าจื่อเหิงเริ่มเย็นลง เขาประคองชามใบเล็กด้วยสองมือ พ่นลมหายใจเบาๆ เพื่อคลายความร้อน ก่อนจะค่อยๆ จิบเข้าไปเพียงเล็กน้อย คำเล็กๆ นั้นกลับอบอวลไปด้วยรสชาติหวานหอมอันหาที่เปรียบไม่ได้ ไม่ใช่เพียงรสชาติของเนื้อไก่เท่านั้น

จื่อเหิงคุ้นเคยกับรสชาติอันอร่อยของเนื้อไก่บ้านเป็นอย่างดี จึงสัมผัสได้ทันทีว่าซุปชามนี้ไม่ธรรมดา ในน้ำซุปที่ดูเรียบง่ายนี้ นอกจากความหวานจากเนื้อไก่แล้ว ยังมีรสชาติอันล้ำลึกที่ยากจะบรรยาย ซึ่งเขาเชื่อว่าเป็นรสชาติของเห็ดโคน เห็ดโคนสดๆ ปกติจะให้เพียงกลิ่นหอมอ่อนๆ ของดิน แต่เมื่อนำมาทำซุปกลับได้รสชาติที่ลึกซึ้งถึงเพียงนี้

ในวินาทีที่น้ำซุปแสนอร่อยไหลผ่านลำคอ ราวกับว่าเขาสามารถมองเห็นภาพการเดินทางอันยากลำบากของเห็ดโคน ที่ต้องใช้แรงมหาศาลในการแทรกตัวขึ้นมาจากผืนดิน ร่างกายนุ่มนิ่มของมันกลับอาศัยความพยายามไม่ย่อท้อ ดันพื้นดินให้แยกออก ก่อนจะค่อยๆ โผล่ศีรษะเล็กๆ ออกมาด้วยความเขินอายปนรอยยิ้ม จ้องมองโลกใบใหม่ที่สว่างไสวด้วยความใคร่รู้และความตื่นเต้น โลกใบนี้เต็มไปด้วยสีเขียวขจี มีทั้งต้นไม้ใหญ่และหญ้าต้นเล็กๆ ที่เชื่อมโยงกันอย่างเหนียวแน่น แต่ก็เติบโตแตกต่างกันไป ทั้งสูงต่ำ อ้วนผอมไม่เท่ากัน แม้จะดูเป็นสีเขียวไปหมด แต่กลิ่นอายกลับไม่เหมือนกันเลยสักนิด มีทั้งกลิ่นที่เข้มข้นและกลิ่นหอมละมุน เห็ดโคนดอกน้อยจ้องมองทุกสิ่งรอบตัว ราวกับฟองน้ำที่ดูดซับทุกกลิ่นอายในป่าเข้าสู่ตัวเอง ทั้งดีและร้าย สิ่งใดที่ดูดซับได้ก็รับไว้จนหมดสิ้น รสชาติอันหลากหลายเหล่านี้หลอมรวมกัน ก่อเกิดเป็นรสชาติอันเป็นเอกลักษณ์ที่ไม่มีใครเทียบได้ รสเลิศนี้เมื่อผสมผสานกับซุปไก่ ยิ่งเพิ่มมิติของกลิ่นอายแห่งปุถุชนให้สูงขึ้นไปอีกระดับ

สรุปได้ว่างดงาม ล้ำเลิศ และน่าทึ่งอย่างที่สุด! จื่อเหิงยิ่งมั่นใจในข้อนี้มากขึ้นเมื่อได้ลิ้มรสเนื้อเห็ด เขาคิดว่าอาหารที่เขาชื่นชอบที่สุดคงหนีไม่พ้นเห็ดโคนเป็นแน่ ไม่มีอาหารชนิดใดจะเทียบได้อีกแล้ว

นอกจากจื่อเหิงจะซาบซึ้งในความอร่อยของเห็ดโคนแล้ว ผู้ใหญ่ทั้งสามคนต่างก็ชื่นชมในรสชาติของมันไม่ขาดปาก หลี่ฟู่เหอและแม่ม่ายฉินที่ทานเห็ดโคนทุกปี รู้สึกว่าปีนี้มีรสชาติอร่อยเป็นพิเศษ อาจเป็นเพราะมีอีกฝ่ายร่วมโต๊ะด้วย ทั้งสองจึงทานไปพลางส่งสายตาหวานเชื่อมให้กันไป จนหลี่ชิงเฟิงเริ่มหมดความอยากอาหาร ซดซุปไปเพียงสองชามก็รู้สึกอิ่มแปล้เสียแล้ว ก็คงไม่แปลกที่จะท้องอืด เพราะได้ทานอาหารของคนอื่นมากเกินไป