บทที่ 1342 อ้วนขึ้นสองเท่า

จริงๆ แล้วไม่ว่าจะทำอาชีพอะไร ผลลัพธ์สุดท้ายมักจะแบ่งออกเป็นสองขั้วเสมอ แม้แต่การเข้าไปทำงานในโรงงานประกอบชิ้นส่วน บางคนมือไวทำเป็นจำนวนมากจนมีรายได้ต่อเดือนเกินหมื่นหยวน แต่บางคนกลับเกียจคร้าน เดี๋ยวก็ลางาน เดี๋ยวก็อู้งาน รายได้ต่อเดือนแค่สามพันยังยากเลย ในโรงงานเล็กๆ ของเขาก็เช่นกัน

แม้โรงงานแห่งนี้จะมีขนาดไม่ใหญ่โต แต่ในท้องถิ่นนี้ก็ถือว่าเป็นโรงงานระดับแนวหน้า ร้านรอบๆ ที่ทำหมูสามชั้นพะโล้ หมูเค็ม หรือผักดอง ต่างก็ทำได้แค่พอประทังชีวิตไปวันๆ แต่โรงงานขนมทอดแห่งนี้กลับทำกำไรได้สูงถึงวันละเกือบหมื่นหยวน แถมยังมั่นคงในทุกๆ วันอีกด้วย ด้วยแนวโน้มเช่นนี้ ต่อให้ไม่รีบขยายไปพัฒนาในตัวเมือง แต่ก็สามารถทำเงินได้มากมายแล้ว

หลี่ชิงเฟิงไม่ต้องการทำตัวเป็นที่สนใจเกินไป จึงไม่เคยคิดเรื่องการยกระดับขนมทอดขึ้นมาเลย ตอนนี้เมื่อได้ยินหลี่ชิงเจียงเอ่ยถึง เขาก็ปฏิเสธโดยไม่ต้องคิดอะไรทั้งสิ้น ไม่มีความจำเป็นเลยสักนิด! ตอนนี้เป็นช่วงเวลาของการค่อยๆ พัฒนาไปอย่างเงียบๆ ไม่จำเป็นต้องทำเรื่องวุ่นวายอะไรมากนัก พัฒนาไปอย่างมั่นคงเช่นนี้ก็เพียงพอแล้ว

เมื่อเห็นว่าชิงเฟิงไม่มีความคิดในด้านนี้ หลี่ชิงเจียงก็ไม่ได้พูดอะไรต่อ เขากลับไปทานอาหารกับทุกคนหลังจากเลิกงาน ส่วนหลี่ชิงเฟิงฉวยโอกาสในช่วงสองชั่วโมงที่ทุกคนเลิกงาน รีบลงมือทอดถั่วลิสงทันที กระทะน้ำมันมีพร้อมอยู่แล้ว แถมถั่วลิสงเองก็เป็นวัตถุดิบในการผลิตน้ำมันถั่วลิสงอยู่แล้ว จึงไม่ต้องกังวลเลยว่าขนมทอดจะติดกลิ่นถั่วลิสง เขาระดมความร้อนเต็มที่ แล้วใช้กระทะน้ำมันทั้งสองใบทำงานพร้อมกัน มือหนึ่งเทถั่วลิสงลงไป อีกมือหนึ่งใช้กระชอนอันใหญ่คนในกระทะอย่างคล่องแคล่ว ข้างๆ ยังมีถังใบใหญ่สำหรับใส่ถั่วลิสงที่ทอดเสร็จแล้ว ด้วยความสามารถของเขา การทอดถั่วลิสงห้าสิบกระสอบให้เสร็จภายในสองชั่วโมงไม่ใช่เรื่องยากเลย

ตอนที่ทุกคนกลับมาทำงานในตอนบ่ายสองโมง หลี่ชิงเฟิงไม่เพียงแต่ทอดถั่วลิสงเสร็จแล้ว เขายังใช้ 'พลังฝ่ามือ' ช่วยลดอุณหภูมิแล้วบรรจุใส่ถุงกระสอบไว้อย่างเรียบร้อย ทุกคนเห็นเขาทำงานด้วยความรวดเร็วปานสายฟ้าแลบแบบนี้ ก็รู้สึกชินชากันไปเสียแล้ว พวกเขาช่วยกันมัดปากถุงกระสอบให้แน่นแล้วเริ่มทำงานตามหน้าที่ ใครมีหน้าที่ล้างถังก็ไปล้าง ใครมีหน้าที่เติมน้ำมันก็ไปเติม