บทที่ 1341 กำไรห้าสิบเปอร์เซ็นต์

หลี่ชิงเจียงมองดูถั่วลิสงทีละกระสอบ แล้วก็คาดเดาไม่ถูกว่าหลี่ชิงเฟิงต้องการจะทำอะไร หรือว่าชิงเฟิงจะคิดทำ 'ขนมทอดไส้ถั่วลิสง'? ขนมทอดในท้องถิ่นมีหลากหลายชนิด ซึ่งขนมทอดที่พวกเขาผลิตกันอยู่ในปัจจุบันถือเป็นขนมทอดแบบธรรมดาที่สุด นอกจากแบบนี้แล้ว ยังมีขนมทอดแบบใส่ไส้อีกด้วย

ส่วนไส้นั้น ก็เหมือนกับขนมเข่งคือแบ่งออกเป็นไส้เค็มและไส้หวาน แบบไส้เค็มจะคล้ายกับ 'ฮะเก๋าทอด' หรือเกี๊ยวทอดไส้หมูในติ่มซำกวางตุ้ง คือใช้พื้นฐานจากขนมทอดธรรมดา แล้วห่อไส้รสเค็มเข้าไปข้างใน โดยส่วนใหญ่ไส้จะใช้เนื้อหมูเป็นหลัก นำเนื้อหมูมาสับละเอียด แล้วผสมกับผักตามฤดูกาลที่สดใหม่และไม่คายน้ำออกมามากเกินไปนัก ผักที่พบเห็นได้บ่อยก็อย่างเช่น หน่อไม้ตามฤดูกาล หรือหน่อไม้แห้ง รวมถึงหัวไชเท้า กุยช่าย และเห็ด บางคนยังชอบใส่ฟองเต้าหู้หั่นละเอียดลงไปผสมด้วย

เมื่อปรุงไส้เข้ากันดีแล้ว ก็นำไปผัดให้สุกเสียก่อน จากนั้นจึงนำไปห่อด้วยแป้งข้าวเหนียวแล้วปั้นปิดปากให้แน่น หลังจากนั้นก็นำลงไปทอดในน้ำมันร้อนๆ ทอดจนเป็นสีเหลืองทองก็เป็นอันใช้ได้ การทำแบบใส่ไส้นั้นค่อนข้างซับซ้อนกว่าขนมทอดธรรมดาเล็กน้อย และเก็บรักษาไว้ได้ไม่นานเท่า ชาวบ้านบนเขาจึงไม่ค่อยมีใครทำกันนัก

เมื่อเทียบกับไส้เค็ม ดูเหมือนว่า 'ขนมทอดไส้ถั่วลิสงหวาน' จะเป็นที่นิยมมากกว่า วิธีการทำก็ใกล้เคียงกันคือการห่อไส้ เพียงแต่ไส้หวานจะใช้ถั่วลิสงบดผสมกับน้ำตาลทราย นำถั่วลิสงที่ทอดสุกแล้วมาบดด้วยขวดเบียร์ จากนั้นนำไปผสมกับน้ำตาลทรายหรือน้ำตาลแดงก็จะได้ไส้ขนม

เมื่อเห็นถั่วลิสงเต็มมุมห้องเช่นนี้ หลี่ชิงเจียงจึงอดนึกถึงเรื่องเหล่านี้ไม่ได้ หรือว่าชิงเฟิงตั้งใจจะยกระดับขนมทอดของโรงงาน? หากยกระดับขนมทอดธรรมดาให้เป็นขนมทอดไส้หวาน ราคาขายย่อมต้องปรับสูงขึ้นตามไปด้วย ปัจจุบันขนมทอดธรรมดาขายชิ้นละสามหยวน หากใส่ไส้เข้าไป ต่อให้ไม่คิดมาก อย่างน้อยก็ต้องขายสี่หยวนต่อชิ้น ด้วยเหตุนี้ รายได้ต่อวันย่อมเพิ่มขึ้นอีกไม่น้อย! เพียงแต่ทุกคนอาจจะต้องเหนื่อยเพิ่มขึ้นอีกสักหน่อย