บทที่ 1346 ไม่แยกขาย

ชายสวมแว่นทำงานอยู่ที่สำนักงานอุตสาหกรรมและการพาณิชย์ เขาเป็นลูกค้าประจำของร้านบะหมี่ตงไหลมาโดยตลอด จึงรู้จักอาหารของที่นี่เป็นอย่างดี แม้กระทั่งกลิ่นของถั่วลิสงทอดที่ร้านใช้เป็นประจำเขาก็จำได้แม่น

ประสาทสัมผัสในการดมกลิ่นของเขาไวไวกว่าคนทั่วไป และยังเป็นคนที่ค่อนข้างพิถีพิถันเรื่องสุขอนามัยของร้านอาหารมาก ร้านอาหารในเครือตงไหลแห่งนี้ถือว่าจัดการเรื่องความสะอาดได้ดีในระดับท้องถิ่น เขาจึงแวะเวียนมาอุดหนุนอยู่บ่อยครั้ง แต่ในเวลานี้ เมื่อได้กลิ่นหอมแปลกประหลาดที่ลอยมาในอากาศ เขาก็อดไม่ได้ที่จะขมวดคิ้ว

กลิ่นนี้มันโดดเด่นเกินไป แม้จะหอมมาก แต่ก็หอมแบบเกินพอดี ด้วยสัญชาตญาณทางวิชาชีพ ทำให้เขาอดสงสัยไม่ได้ว่าในถั่วลิสงพวกนี้อาจจะมีการเติมสารต้องห้ามอะไรลงไปหรือไม่ เขาจึงถามขึ้นว่า: "พวกคุณไม่ได้ใช้สารต้องห้ามอะไรใช่ไหม? ถั่วลิสงของพวกคุณมันหอมผิดปกติไปหน่อยนะ!"

ผู้จัดการร้านที่กำลังเหนื่อยล้าจากการตอบคำถามลูกค้าคนอื่นมาตลอดทั้งวัน พอได้ยินดังนั้นก็นำกระสอบวางลงบนม้านั่งตัวเล็กข้างๆ ทันที เขาใช้มือปัดฝุ่นแล้วส่งสัญญาณให้เหรินหยวนช่วยพยุงไว้ ก่อนจะกวาดสายตามองไปรอบร้านด้วยความกังวลเล็กน้อย แล้วรีบอธิบายว่า: "คุณพี่ครับ เรื่องแบบนี้พูดมั่วซั่วไม่ได้นะครับ! ถั่วลิสงพวกนี้เป็นฝีมือเชฟระดับเทพของตงไหลเราทอดด้วยตัวเองเชียวนะ ตัวเชฟเขายังทานเองเลย เป็นไปไม่ได้ที่จะใส่สารเติมแต่งอะไรลงไป"

เหรินหยวนพยักหน้าสมทบ: "ใช่ครับ นี่ก็เป็นแค่ถั่วลิสงธรรมดา เพียงแต่มีเทคนิคในการทอดเท่านั้น คุณก็น่าจะเคยได้ยินชื่อเชฟระดับเทพของตงไหลเรามาบ้างใช่ไหมครับ? เขามีชื่อเสียงมากที่เมืองเหอซื่อเลยนะ" ผู้จัดการร้านเสริมทันที: "ใช่ครับๆ ถั่วลิสงพวกนี้เชฟหลี่ทอดเองกับมือ ถ้าคุณไม่เชื่อ สามารถส่งคนไปตรวจสารในถั่วลิสงได้เลย รับรองว่าไม่มีอะไรเจือปนแน่นอน"