บทที่ 1347 หนึ่งร้อยคะแนน

บะหมี่ถูกลวกจนสุกได้ที่ ผู้จัดการร้านแกะเชือกที่มัดปากถุงกระสอบออก ทันทีที่ดึงเชือกออก กลิ่นหอมที่เข้มข้นยิ่งกว่าเดิมก็พุ่งทะลักออกมาจากถุงในทันที ก่อนหน้านี้เขาสวมหน้ากากอนามัยอยู่จึงไม่ค่อยรู้สึกถึงกลิ่นถั่วลิสงเท่าใดนัก แต่ในตอนนี้ ต่อให้เขายังคงสวมหน้ากากอยู่ ก็ยังได้กลิ่นหอมของถั่วลิสงนั้นอย่างชัดเจน

ไม่ธรรมดา! มันไม่ธรรมดาจริงๆ! ผู้จัดการร้านมีสีหน้าตกตะลึง ในใจบังเกิดความรู้สึกละอายใจว่าตนเองช่าง 'ตาถั่ว' เสียนี่กระไร

ในขณะเดียวกัน ลูกค้าทุกคนในร้านรวมถึงชายสวมแว่นต่างก็มีสีหน้าเปลี่ยนไปอย่างมาก กลิ่นหอมเมื่อครู่นี้ก็นับว่าน่าทึ่งพอแล้ว ไม่นึกเลยว่าพอเปิดปากถุงออก กลิ่นหอมอันเข้มข้นและแปลกประหลาดนี้จะยกระดับความหอมขึ้นไปได้ถึงเพียงนี้ ชั่วพริบตาเดียว มันทำให้ทุกคนรู้สึกราวกับกลายเป็นหัวขโมยหนูแอบย่องเข้ามาในทุ่งกว้างสุดลูกหูลูกตา ที่มีถั่วลิสงเม็ดมหึมางอกอยู่มากมาย แต่ละเม็ดดูอวบอิ่มแน่นตึง จนแทบจะอมไว้ไม่มิด พวกเขารู้สึกเพียงแต่ต้องใช้ปากเล็กๆ ของตนงับก้านของถั่วลิสงนั้นแล้วลากกลับไปยังรังของตนอย่างสุดแรง ถั่วลิสงเพียงเม็ดเดียวก็เติมเต็มรังได้จนแน่น! และถั่วลิสงเม็ดนั้นยังเปล่งประกายเจิดจ้าอยู่ในรังที่มืดมิดอีกด้วย

มันคือความรู้สึกเช่นนี้เอง เป็นความรู้สึกที่น่าประหลาดใจ เป็นความรู้สึกที่ทำให้รู้สึกว่าถั่วลิสงเม็ดนี้ไม่ใช่ถั่วลิสงธรรมดา และอาจไม่ใช่สิ่งที่อยู่ในโลกมนุษย์นี้ด้วยซ้ำ ทุกอณูของกลิ่นหอมนั้นราวกับจะเปล่งแสงออกมาได้ ทำให้ผู้คนรู้สึกถึงความเล็กจ้อยของตนในทันที รู้สึกว่าตนเองช่างตื้นเขิน รู้สึกว่าตนเองไม่ต่างอะไรกับหัวขโมย แม้เพียงแค่ได้สูดดมกลิ่นอันศักดิ์สิทธิ์ของถั่วลิสงนี้ก็ถือเป็นบาป ทว่าในใจกลับโหยหาอย่างถึงที่สุด จิตวิญญาณสั่นสะท้าน ต้องได้ลิ้มรสถั่วลิสงจากแดนไกลนั่นเท่านั้น ถึงจะค้นพบตัวเองท่ามกลางกลิ่นหอมอันเข้มข้นนี้ได้

ในเวลาชั่วพริบตา ทุกคนต่างตื่นเต้นกันถ้วนหน้า ต่างพากันเรียกผู้จัดการร้านและพนักงานเก็บเงินเสียงดังเพื่อขอสั่งบะหมี่เพิ่มอีกคนละชาม ชายสวมแว่นมองดูผู้จัดการร้านใช้ช้อนตักถั่วลิสงประมาณสิบเม็ดใส่ลงในชามบะหมี่ของเขา เขาไม่ได้ใส่ใจจะบ่นว่ามันน้อยเกินไปอีกแล้ว เมื่อได้ชามบะหมี่มา เขาก็รีบกลับไปที่โต๊ะแล้วจัดการทานอย่างรวดเร็ว