บทที่ 1350 การสร้างความไว้วางใจ

เก้าอี้พับในบ้านเป็นของที่เพิ่งทำขึ้นมาใหม่ เป็นงานทำมือล้วนๆ ในยามว่างบางครั้ง เขายังคงไปช่วยชาวบ้านแบกไม้ ตามกฎที่ตกลงกันไว้ ทุกคนจะให้ไม้ชิ้นที่ใหญ่เป็นอันดับสองแก่เขาเป็นค่าตอบแทน ไม้ในบ้านมีอยู่มาก เขาจึงทำของใช้ขึ้นมาเองหลายอย่าง รวมถึงเก้าอี้พับตัวนี้ด้วย

เก้าอี้พับดูเหมือนจะมีขั้นตอนการทำที่ซับซ้อน แต่ขอเพียงแค่มีไม้ชิ้นใหญ่เพียงพอ ก็ไม่ใช่ปัญหาอะไร งานช่างไม้ก็เหมือนกับงานอื่นๆ ใครก็เรียนรู้ได้ เพียงแต่ไม้ก็เหมือนกับของอย่างอื่น มีทั้งดีและไม่ดี ช่างฝีมือรุ่นเก่าที่ฝึกฝนมาแต่เด็กย่อมมีฝีมือเป็นเลิศ ส่วนคนอย่างหลี่ชิงเฟิงที่เรียนรู้เองระหว่างทาง แม้ฝีมือจะไม่ประณีตนัก แต่ก็รับประกันได้ว่าเฟอร์นิเจอร์ที่ทำออกมาจะไม่หลุดพังง่ายๆ อันที่จริงทุกคนก็เหมือนกัน หลายอย่างขอเพียงแค่ตั้งใจเรียนรู้ แม้จะไม่ได้เก่งกาจจนทำเงินได้ แต่การทำไว้ใช้เองในบ้านย่อมไม่มีปัญหา ไม่มีใครเกิดมาแล้วทำเป็นทุกอย่าง ทุกทักษะล้วนได้มาจากการลองผิดลองถูกด้วยตัวเองทั้งสิ้น

แน่นอนว่าคนส่วนใหญ่ต่างวุ่นวายกับการทำมาหากิน จึงไม่มีเวลาว่างมาเรียนรู้เรื่องเหล่านี้มากนัก แต่หลี่ชิงเฟิงไม่เหมือนกัน เขาไม่ได้ขาดแคลนเงินทอง แถมร่างกายยังแข็งแรง กลางคืนไม่นอนก็ไม่มีปัญหาอะไร คนอื่นวันหนึ่งทำงานเต็มที่ได้สิบกว่าชั่วโมง แต่เขาทำได้ถึงยี่สิบชั่วโมง เวลาหนึ่งปีสำหรับคนอื่นก็คือหนึ่งปี แต่สำหรับเขา มันเปรียบเสมือนสองปี สิ่งที่คนอื่นอาจต้องใช้เวลาถึงสองปีในการทำ บางทีเขาอาจใช้เวลาไม่ถึงปีก็ทำสำเร็จ

ดังนั้น อย่าดูถูกระยะเวลาที่ผ่านมาตั้งแต่ตอนที่เขาเริ่มช่วยชาวบ้านแบกไม้ แต่จากการค่อยๆ ลองผิดลองถูก ฝีมือช่างไม้ของเขาตอนนี้ดีกว่าคนทั่วไปอยู่มากโข เก้าอี้พับตัวนี้แม้จะไม่มีเทคนิคซับซ้อนอะไร แต่ก็ดูเป็นรูปร่างสวยงาม ข้างเก้าอี้มีโต๊ะน้ำชาตัวเล็กวางอยู่ บนโต๊ะมีขวดน้ำของจื่ออวี๋ ของเล่นสองชิ้น และขนมอีกเล็กน้อย เขานอนอยู่บนเก้าอี้ มือถือโทรศัพท์และแก้วเก็บอุณหภูมิ เงยหน้าขึ้นก็เห็นต้นไม้เขียวขจีที่พลิ้วไหวตามแรงลมและผลไม้ที่ดกเต็มต้น หันไปข้างๆ ก็เห็นลำธารใสไหลรินเป็นประกายระยิบระยับใต้แสงแดดจ้า

จื่ออวี๋ตอนนี้ใช้ 'วิชาตูดเคลื่อนที่' ไถตัวเองมาอยู่ข้างโต๊ะน้ำชาแล้ว โต๊ะตัวนี้หลี่ชิงเฟิงก็ทำเองเช่นกัน มันหนาแน่นแข็งแรงมาก แค่ขาโต๊ะก็หนาพอๆ กับขาป้อมๆ ของจื่ออวี๋ แถมแผ่นหน้าโต๊ะยังหนาหนัก ต่อให้จื่ออวี๋จะปีนป่ายอย่างไรก็ไม่ล้มง่ายๆ เธอจับขาโต๊ะแล้วค่อยๆ พยุงตัวลุกขึ้นยืน จากนั้นก็ยกมือเล็กๆ ทั้งสองข้างขึ้นทำเสียงอ้อแอ้ ใบหน้าน้อยๆ เต็มไปด้วยรอยยิ้มสดใสด้วยความตื่นเต้น