บทที่ 1351 ไผ่ตง

ผู้ใหญ่ต้องเชื่อมั่นว่าเด็กจะเรียนรู้ที่จะเดินได้ในสักวันหนึ่ง ดังนั้นจึงไม่ควรเร่งรัดจนเกินไป ต้องมีความอดทนให้มากพอ ไม่ต้องรีบร้อน เส้นทางชีวิตล้วนก้าวเดินไปทีละก้าว การที่เด็กเรียนรู้ที่จะเดินก็เหมือนกับผู้ใหญ่ที่กำลังเรียนรู้ทักษะใหม่ๆ ต้องค่อยเป็นค่อยไป และต้องอาศัยการฝึกฝนทีละน้อย ในทำนองเดียวกัน เด็กๆ เองก็ต้องเชื่อมั่นในตัวผู้ใหญ่ด้วย แต่ความเชื่อมั่นของเด็กนั้นสร้างขึ้นบนพื้นฐานของการดูแลปกป้องอย่างสมบูรณ์จากผู้ใหญ่ ดังนั้น ห้ามใช้เล่ห์เหลี่ยมหลอกลวงเด็กๆ เพื่อทำลายความไว้วางใจที่เขามีต่อเราเด็ดขาด

หากเด็กสูญเสียความไว้วางใจในตัวผู้ใหญ่ ไม่ว่าจะสอนให้เขาเดิน หรืออบรมสั่งสอนเรื่องอื่น ผลลัพธ์ที่ได้ย่อมไม่คุ้มค่าเหนื่อย ความไว้วางใจเป็นเรื่องสำคัญมาก!

ดังนั้น เมื่อจื่อเหิงเอ่ยปากในตอนเช้าว่าอยากกินอาหารสดใหม่ และหลี่ชิงเฟิงได้รับปากไว้แล้ว หลี่ชิงเฟิงย่อมต้องทำตามคำมั่นสัญญา ห้ามหลอกลวงเด็กเล็ก หากเรื่องไหนที่ตนเองทำไม่ได้ ก็อย่าไปรับปากเด็ก ไม่ว่าเขาจะร้องไห้หรือโวยวายอย่างไร สิ่งที่ทำไม่ได้ก็คือทำไม่ได้ ไม่ควรรับปากส่งเดชเพียงเพื่อจะปลอบใจเด็ก แต่ถ้าได้รับปากแล้ว ก็ต้องหาวิธีทำให้สำเร็จให้ได้

เมื่อเช้านี้จื่อเหิงบอกว่าอยากกิน 'ด้วงงวงช้างในลำไผ่' หลี่ชิงเฟิงไม่ได้คิดอะไรมาก จึงตอบตกลงไปโดยไม่ได้ยั้งคิด ด้วงงวงช้างในลำไผ่ส่วนใหญ่ในช่วงเวลานี้ของทุกปีจะกลายเป็นตัวเต็มวัยบินอยู่ในป่าไผ่แล้ว การจะจับมานั้นไม่ใช่เรื่องยาก ดังนั้น พอถึงช่วงบ่ายตอนที่เด็กๆ นอนกลางวัน หลี่ชิงเฟิงจึงมุ่งหน้าไปยังป่าไผ่ เดิมทีเขามั่นใจเต็มเปี่ยม คิดว่าตนเองเข้าป่าไปชั่วโมงเดียว อย่างไรเสียก็น่าจะได้แมลงกลับไปสักสิบกิโลกรัม ดังนั้นในตอนเช้า เขาไม่เพียงแต่รับปากจื่อเหิงว่าจะไปจับด้วงงวงช้างเท่านั้น ยังตกลงกันไว้เสร็จสรรพว่าจะแบ่งไปทำเมนูย่างสองกิโลกรัม นำไปคั่วเกลือสองกิโลกรัม และทำเมนูรสเผ็ดจัดจ้านอีกสองกิโลกรัม ส่วนที่เหลือก็จะเอาไปเป็นอาหารให้พวกแม่ไก่ในลานบ้านกิน

ทว่าพอมาถึงป่าไผ่ตอนนี้ หลี่ชิงเฟิงถึงได้รู้ว่าตนเองคิดผิดถนัด หน้าร้อนปีนี้มาถึงเร็วมาก และอากาศก็ร้อนจัดเป็นพิเศษ พวกแมลงศัตรูพืชส่วนใหญ่ต้องการความชื้นในการหล่อเลี้ยง พออากาศร้อนขึ้นแบบนี้ แมลงหลายชนิดก็ตายไปก่อนที่จะทันได้โตเต็มวัย แม้ในป่าจะไม่มีปัญหาเรื่องน้ำ แต่ไอระเหยของน้ำทั้งกลางวันและกลางคืนกลับลดลงไปกว่าทุกปีมาก พืชพรรณต้องการน้ำในการหล่อเลี้ยง สัตว์ป่าเองก็ต้องการเช่นกัน แม้กระทั่งชาวบ้านตีนเขาก็ยังต้องใช้น้ำจากบนเขา แต่น้ำมีปริมาณจำกัด เมื่อถูกท่อประปาต่อแยกกันไปเรื่อยๆ น้ำก็ยิ่งน้อยลงทุกที ทุกคนจึงสัมผัสได้อย่างชัดเจนถึงความชื้นในป่าที่ลดน้อยลงไป โดยเฉพาะช่วงเที่ยงวัน ความอบอ้าวในป่าช่างน่าอึดอัดเหลือเกิน