บทที่ 1352 นุ่มนิ่มอ้วนกลม

นอกจากหน่อไม้เหล่านี้จะถูกชาวบ้านขุดไปตั้งแต่ยังเป็นหน่อแล้ว ชาวบ้านยังตัดไม้ไผ่บางส่วนกลับไปจักสานเครื่องมือเครื่องใช้ต่างๆ ด้วย เช่น ตะกร้าไม้ไผ่ กระบุง หรือเสื่อไม้ไผ่

นอกจากปัจจัยทั้งสองนี้แล้ว ยังมีอีกปัจจัยหนึ่งคือการระบาดของด้วงงวงช้างในลำไผ่ หน่อไม้จำนวนมากที่แก่ตัวลงเพราะขุดมาไม่ทันเดิมทีควรจะมีโอกาสเติบโตเป็นต้นไผ่ได้ แต่เพราะถูกด้วงงวงช้างในลำไผ่กัดกิน สุดท้ายจึงกลายเป็นเพียงหน่อไม้ที่ตายแล้ว หรือไม่ก็กลายเป็นต้นไผ่ที่อ่อนแอ

อย่าเห็นว่าในป่าดูเหมือนจะมีตัวเต็มวัยของด้วงงวงช้างไม่มากนัก แต่ในความเป็นจริง ตัวอ่อนจำนวนมากในเวลานี้คาดว่ายังคงซ่อนตัวอยู่ในหน่อไม้เหล่านั้น เมื่อหลี่ชิงเฟิงนึกได้ดังนั้น จึงรีบใช้ 'พลังวิสัยทัศน์' ค้นหาหน่อไม้ที่งอกพ้นดินออกมา พอมองดูแล้ว ก็พบตัวอ่อนของด้วงงวงช้างในลำไผ่อยู่ไม่น้อยจริงๆ

ตัวอ่อนของด้วงงวงช้างในลำไผ่มีลักษณะอ้วนท้วนเป็นสีขาวหรือสีขาวขุ่น ดูนุ่มนิ่มคล้ายกับตัวอ่อนของดักแด้ผึ้งแต่มีขนาดใหญ่กว่า ตัวอ่อนของดักแด้ผึ้งโดยทั่วไปจะมีขนาดเท่ากับนิ้วก้อย แต่ตัวอ่อนของด้วงงวงช้างในลำไผ่กลับมีความหนาพอๆ กับนิ้วชี้สองนิ้วของเด็กผู้หญิง หากเจอตัวที่อ้วนเป็นพิเศษ แค่มองแวบแรกก็อาจจะดูน่ากลัวอยู่บ้าง เด็กๆ เห็นแล้วคงร้องลั่น แต่ผู้ใหญ่เห็นแล้วต้องน้ำลายสอ

รสชาติของตัวอ่อนด้วงงวงช้างในลำไผ่นี้ไม่ด้อยไปกว่าดักแด้ผึ้งเลย พอนำมาผัดรวมกันจนเต็มจาน รสชาติก็ถือว่าอร่อยล้ำเลิศเกินบรรยาย เพียงแต่ตัวอ่อนเหล่านี้ซ่อนตัวอยู่ในหน่อไม้ ผู้คนจึงแทบไม่มีโอกาสได้เห็น จะมีก็แต่ตอนที่ขุดหน่อไม้กลับไปแล้วผ่าออกเท่านั้นถึงจะพบพวกมัน อีกทั้งชาวบ้านบนเขาเมื่อครั้งยากจนในอดีตก็ทานพวกนี้กันจนชิน กลับกลายเป็นว่าพอสภาพความเป็นอยู่ดีขึ้นในปัจจุบัน ก็ไม่อยากจะหวนนึกถึงของที่เคยทานจนแทบอ้วกในอดีตเหล่านั้นอีก ประกอบกับงานในไร่นามีภาระหนักหนา จะเอาเวลาว่างที่ไหนไปนั่งไล่หาทีละหน่อล่ะ?