บทที่ 1358 รางวัล

จริงๆ แล้วหลายครอบครัวก็เป็นแบบนี้ พ่อแม่มักจะคาดหวังให้ลูกคนโตช่วยดูแลลูกคนเล็ก โดยอ้างเหตุผลสวยหรูว่าครอบครัวเดียวกันก็ต้องช่วยเหลือเกื้อกูลและดูแลกัน แต่พอเห็นลูกคนโตที่แสนรู้ความต้องเหนื่อยหอบจากการรับมือกับลูกคนเล็ก ก็เกิดความรู้สึกผิดในใจ รู้สึกว่าตนเองทำผิดต่อลูกคนโต

ทว่าพ่อแม่บางคนกลับมีพฤติกรรมแปลกๆ คือการถ่ายโอนความรู้สึกผิดนี้ไปไว้ที่ตัวลูกคนเล็ก ตั้งแต่น้อยจนโตก็พร่ำบอกลูกคนเล็กว่า: ตอนที่ลูกยังเด็ก พี่ชายหรือพี่สาวดูแลลูกมาอย่างไรบ้าง ต้องลำบากตรากตรำแค่ไหนเพื่อเลี้ยงดูลูก พอโตขึ้น ลูกห้ามลืมบุญคุณของพี่ชายหรือพี่สาวนะ ต้องรู้จักกตัญญูต่อพี่ ต้องทำดีกับพี่ให้มาก

ผลที่ตามมาคือ ในขณะที่ลูกคนโตยังเป็นเด็ก เขากลับต้องสวมบทบาทเป็นพ่อแม่เพื่อดูแลเด็กทารก ในขณะที่ทารกผู้น่าสงสาร แม้แต่จะพูดก็ยังพูดไม่ได้ ก็ต้องมามี 'พ่อหรือแม่' เพิ่มขึ้นมาอีกคนโดยไม่รู้ตัว เดิมทีหน้าที่และความรับผิดชอบของเขาคือการตอบแทนบุญคุณพ่อแม่เท่านั้น แต่สุดท้ายกลับมีพ่อหรือแม่เพิ่มขึ้นมาอีกคนอย่างงุนงง

ลูกคนโตมักจะรู้สึกว่าตัวเองเหนื่อยมาตั้งแต่เด็ก เพราะต้องช่วยพ่อแม่ดูแลน้อง พอน้องโตขึ้นมา ก็รู้สึกว่าแบกรับความกดดันไว้อย่างหนักอึ้ง! เพราะคนที่ต้องตอบแทนบุญคุณมีมากเกินไป มากจนบ่าเล็กๆ ของเขาแทบจะรับไม่ไหว สุดท้าย ลูกทั้งสองคนต่างก็มีความคับแค้นใจต่อพ่อแม่ คนโตคิดว่าตัวเองเหนื่อยมาตั้งแต่เล็ก ต้องทนลำบากในสิ่งที่ตัวเองไม่ควรต้องทำ ถ้าไม่มีน้อง ชีวิตของเขาคงจะสบายกว่านี้เยอะ ไม่จำเป็นต้องมาทนลำบากขนาดนี้

ส่วนคนเล็กก็น่าจะคิดว่าพ่อแม่ลำเอียง ทุกคนในครอบครัวราวกับปลิงที่คอยสูบเลือดสูบเนื้อตัวเอง ดังนั้น หากไม่มีความสามารถพอจะดูแลลูกทั้งสองคนได้ ก็อย่าเพิ่งรีบร้อนมีลูกคนที่สอง หากมีลูกคนที่สองแล้วผลักภาระการดูแลไปไว้ที่บ่าของลูกคนโตที่ยังเล็กอยู่ นั่นถือว่าไม่ยุติธรรมต่อลูกคนโตเลย แล้วยังนำความรู้สึกผิดที่ตนเองมีต่อลูกคนโตไปกดทับไว้ที่ลูกคนเล็กที่เพิ่งเกิดมาไม่นาน แบบนี้ลูกคนเล็กก็น่าสงสารเกินไป