บทที่ 1359 ฮะเก๋า

หลี่ชิงเฟิงได้ยินดังนั้นจึงกล่าวว่า: "ได้สิ งั้นเอาตามที่ลูกว่า พอกลับไปถึงเมื่อไหร่ เราไปหาที่แถวถ้ำขุดบ่อปลาเลี้ยงปลากัน"

จื่อเหิงพอได้รับคำยืนยันจากพ่อแล้ว หัวใจก็พองโตด้วยความสุข เขาแทบจะจินตนาการเห็นปลาที่ตัวเองเลี้ยงไว้ตัวอ้วนพีได้เลย เนื่องจากเลี้ยงไว้ในป่าลึก แหล่งน้ำจึงปราศจากมลพิษ สภาพแวดล้อมเองก็บริสุทธิ์ ดังนั้นปลาที่อ้วนพีเหล่านั้นย่อมมีรสชาติสดอร่อยไม่ต่างจากปลาธรรมชาติ

เขาคว้ามือของน้องสาวด้วยความดีใจ พลางพูดด้วยใบหน้าที่เปี่ยมไปด้วยความสุขว่า: "เบบี้ ต่อไปเราจะมีปลาเยอะแยะเลย ลูกชอบกินปลาไหม?" จื่ออวี๋ถูกความร่าเริงของพี่ชายทำให้ยิ้มตาม เธออ้าปากกว้างหัวเราะเอิ๊กอ๊าก: "ปลาปลา”

“พ่อครับ น้องก็ชอบกินปลาเหมือนกัน!"

จื่อเหิงดีใจมาก เขารู้สึกว่าการได้ดูแลน้องสาวเป็นเรื่องที่มีความสุขจริงๆ แม้การดูแลน้องจะเหนื่อยมาก แต่พ่อก็เข้าใจถึงความเหนื่อยยากของเขา และยังมอบรางวัลที่เขาต้องการให้เป็นสิ่งตอบแทน อันที่จริงรางวัลเป็นเรื่องรอง ความรู้สึกที่ว่าสิ่งที่เราทุ่มเทไปนั้นได้รับการตอบรับต่างหากคือสิ่งที่สำคัญที่สุด มันทำให้เขารู้แน่ชัดว่า พ่อแคร์น้องสาว และก็แคร์ตัวเขาไม่น้อยไปกว่ากัน