บทที่ 1368 ไม่กล้านอนคนเดียว

หลี่ชิงเฟิงยิ้มให้เขาพลางคิดในใจว่า ตอนนี้ยังทำหน้าไม่รู้ร้อนไม่รู้หนาวอยู่เลย เดี๋ยวพอไอ้วัวโง่ได้ไปอยู่กับเขาจริงๆ ก็ไม่รู้ว่าจะไปแอบร้องไห้อยู่ที่ไหนบ้าง และก็เป็นไปตามคาด หลังจากที่ไอ้วัวโง่ขับรถกระบะคันใหม่เอี่ยมหันมาโบกมือลาซ้ำแล้วซ้ำเล่า เหอคุนก็กลั้นไม่อยู่แล้ว เขาตะโกนตามท้ายรถที่ค่อยๆ ห่างออกไปพร้อมเสียงสะอื้นว่า: "ไอ้วัวโง่ ต้องเชื่อฟังอาจารย์ปู่นะ”

“ต้องตั้งใจกินข้าวด้วย”

“อย่ามัวแต่มองโทรศัพท์”

“อาหารขยะก็กินให้น้อยลงหน่อย"

เขาร้องเรียกไปน้ำตาก็คลอเบ้าไป สุดท้ายก็หันหลังมุดเข้าไปในรถแล้วปล่อยโฮออกมาเหมือนเด็กๆ ไอ้วัวโง่อยู่กับเขามาหลายปี นี่เป็นครั้งแรกที่แยกจากกัน แม้เขาจะไม่มีลูกเป็นของตัวเอง แต่เขาก็รักและดูแลไอ้วัวโง่กับไอ้ผอมเหมือนลูกมาโดยตลอด ถ้าไอ้ผอมตัวแสบนั่นจะจากไป เขาก็คงไม่เป็นห่วงอะไร แต่ไอ้วัวโง่ที่ซื่อสัตย์และใสซื่อเช่นนี้ พอจากไปกะทันหัน นอกจากความอาลัยแล้ว ยังมีความกังวลใจอีกด้วย กลัวว่ามันจะดูแลตัวเองไม่ได้ และกลัวว่ามันจะไปก่อเรื่อง