บทที่ 1369 ความห่างไกลสร้างความงาม

เมื่อมองพินิจดูรอบๆ ไอ้วัวโง่ก็เบิกบานใจขึ้นมา นิสัยของมันยังคงเป็นเด็กอยู่มาก เมื่อเห็นบ้านและลานบ้านที่สวยงาม เห็นดอกไม้ใบหญ้ามากมายและลำธารที่ไหลริน ไอ้วัวโง่ก็รู้สึกราวกับตัวเองเป็นนกน้อยที่เพิ่งหลุดพ้นจากกรงขัง อยากจะกางปีกบินไปให้ไกลแสนไกล

มันวิ่งเข้าไปดูในพุ่มไม้ แล้วก็พบว่าใต้พุ่มไม้นั้นมีไข่ไก่อยู่มากมาย มันจึงตื่นเต้นร้องเรียกเสียงดัง: "อาจารย์ปู่ครับ ที่นี่มีไข่ไก่!”

“ไข่ไก่เยอะมากเลย" มันคว้าไข่ไก่มาไว้ในมือข้างละสองฟอง หัวที่เต็มไปด้วยใบไม้แห้งโผล่ออกมา พร้อมกับยิ้มกว้างกล่าวว่า: "อาจารย์ปู่ ดูสิครับ ไข่ไก่เต็มเลย"

จื่อเหิงวิ่งตามไปดูด้วยความดีใจ: "เที่ยงนี้เราให้พ่อทอดไข่ให้กินกันเถอะ!" ไข่ทอดฝีมืออาจารย์ปู่? ไอ้วัวโง่นึกถึงรสชาติของโจ๊กไข่เยี่ยวม้ากับเกี๊ยวที่เคยทาน มันกลืนน้ำลายแล้วพยักหน้าไม่หยุด: "ดีครับ! ดี! ทอดไข่! ทอดไข่" พูดจบมันก็คว้าไข่ไก่สี่ฟองมุดกลับเข้าไปในพุ่มไม้ ตั้งใจจะหยิบไข่ออกมาให้มากกว่านี้ แต่กลับพบว่าตนเองถือต่อไม่ได้แล้ว เพราะในมือถือไข่ไว้สี่ฟองเต็มที่แล้ว ไม่สามารถถือไข่เพิ่มได้อีก มันจึงวางไข่สี่ฟองนั้นลง แล้วคว้าไข่ชุดใหม่มาอีกสี่ฟอง ก่อนจะมุดออกมาอย่างร่าเริงเพื่อแบ่งปันกับจื่อเหิง: "จื่อเหิง ดูสิครับ ตรงนี้ยังมีไข่ไก่อีกเยอะเลย"

จื่อเหิงมองดูไข่ไก่สี่ฟองในมือของคนตัวสูงใหญ่แล้วมุมปากกระตุก ไม่เข้าใจว่าไข่สี่ฟองนี้ต่างจากสี่ฟองก่อนหน้านี้ตรงไหน เมื่อเห็นจื่อเหิงเงียบไป ไอ้วัวโง่นึกว่าเขาไม่เชื่อจึงพูดว่า: "ข้างในยังมีอีก ผมจะไปหยิบให้ดูอีกนะ" มันคว้าไข่สี่ฟองนั้นแล้วหมุนตัวกลับเข้าไปใหม่ ผลปรากฏว่าพอถือไข่ไว้สี่ฟอง ก็ไม่สามารถหยิบเพิ่มได้อีก ทำได้เพียงวางไข่สี่ฟองนั้นลงอีกครั้ง แต่พอวางลงปุ๊บ ไอ้วัวโง่ก็เริ่มงง เมื่อครู่วางไปสี่ฟอง ตอนนี้ก็วางเพิ่มอีกสี่ฟอง มันแยกไม่ออกว่าไข่ฟองไหนที่มันหยิบมาแล้ว ฟองไหนที่ยังไม่ได้หยิบ มันร้อนรนจนเกาหัวไม่หยุด ไม่รู้จะทำอย่างไรดี