บทที่ 1380 ขาดแคลนน้ำอย่างรุนแรง

จุดสำคัญที่สุดคือ การที่ไม่มีเจ้าลิงกับเสือดาวเมฆมาช่วยดูแล เขาแทบไม่มีเวลาเป็นของตัวเองเลยแม้แต่นิดเดียว ทุกช่วงเวลาต้องคอยหมุนวนอยู่รอบตัวลูกทั้งสองคน ถึงแม้ว่านี่จะเป็นหน้าที่ที่สมเหตุสมผลที่สุดของคนเป็นพ่อแม่ แต่บางครั้งมันก็อดรู้สึกไม่ได้ว่า แม้แต่จะเข้าห้องน้ำก็ยังไม่มีความสงบสุข เขาเพิ่งจะย่อตัวลง จื่อเม่ยที่อยู่อีกฝั่งก็ร้องจ้าขึ้นมาเสียแล้ว เฮ้อ... การจะรู้ซึ้งถึงพระคุณของพ่อแม่นั้น ก็ต่อเมื่อเราได้มาเป็นพ่อแม่คนเอง คำกล่าวนี้มีส่วนจริงอยู่มากทีเดียว

ในขณะที่หลี่ชิงเฟิงกำลังครุ่นคิดว่าจะพาลิงและเสือดาวเมฆออกมาดีหรือไม่ โทรศัพท์ก็ดังขึ้น เป็นสายที่โทรมาจากฉู่จีจี ปกติฉู่จีจีจะไม่โทรหาเขาถ้าไม่มีเรื่องด่วน คาดว่าคงจะเกิดปัญหาอะไรขึ้นแน่ๆ หลี่ชิงเฟิงรีบกดรับสาย ปลายสายมีเสียงของฉู่จีจีที่ดูร้อนรนเล็กน้อยส่งมา: "พี่เฟิงครับ คือว่า ผมรับมือไม่ไหวแล้ว พี่พอจะมีเวลาไหมครับ? พอจะมาช่วยหน่อยได้ไหม?"

"รับมือไม่ไหว?" หลี่ชิงเฟิงรู้สึกประหลาดใจ แม้ฝั่งฉู่จีจีจะมีหน้าที่แค่รับซื้อของป่าและผัก แต่ปริมาณของที่รับซื้อก็ถือว่าเยอะพอสมควร เขาจึงให้หวงหย่าจือภรรยาของฉู่จีจีมาช่วยงานด้วย แถมชาวบ้านที่นำของป่าและผักมาขายให้เขาก็มีจำนวนคงที่อยู่แล้ว ไม่น่าจะมีเหตุผลที่ต้องรับมือไม่ไหว จู่ๆ เกิดอะไรขึ้นกันแน่?

หลี่ชิงเฟิงถามด้วยความไม่เข้าใจ: "เกิดอะไรขึ้นครับ? พวกเธอสองคนถึงกับรับมือไม่ไหวเชียวหรือ?”

“ครับ" ฉู่จีจีรีบอธิบาย "ชาวบ้านจากหมู่บ้านไป๋มู่ก็หอบเอาของป่ามาขายด้วยเหมือนกันครับ”