บทที่ 1381 คนงานเอนกประสงค์

ในปีก่อนๆ พวกเขาไม่ค่อยเข้าป่ามาขุดของป่ากันนัก มักจะไปรับจ้างทำงานให้คนอื่นเสียมากกว่า ดังนั้นจึงไม่ค่อยรู้เรื่องแหล่งที่อยู่ของของป่าในภูเขา ยิ่งไม่รู้ว่าพื้นที่ไหนถูกคนอื่นขุดไปแล้วบ้าง การขุดของป่าจึงดูยากลำบากกว่าคนอื่น

อย่าเห็นว่าพวกเขามีคนเยอะ แต่จริงๆ แล้วของป่าในมือแต่ละคนมีมูลค่าไม่ถึงหนึ่งร้อยหยวนด้วยซ้ำ หลี่ชิงเฟิงฟังคำอธิบายของพวกเขาแล้วก็เข้าใจทันที พร้อมกับอดทึ่งในสภาพอากาศหลังจากเข้าสู่หน้าร้อนปีนี้ไม่ได้ ฤดูร้อนปีนี้ร้อนจัดเป็นพิเศษจริงๆ จนถึงขนาดที่บ้านของเขายังไม่ต้องห่มนวมในตอนกลางคืนเลย แค่ห่มผ้าห่มผืนบางๆ ก็เพียงพอแล้ว

จำได้ว่าสมัยเด็กๆ แม้จะเป็นช่วงฤดูร้อนจัดในเดือนแปดเดือนเก้า กลางคืนยังต้องห่มผ้าห่มนวมผืนเล็กๆ ต่อให้ไม่ห่มทั้งตัว อย่างน้อยก็ต้องห่มปิดหน้าท้องให้มิดชิด ไม่อย่างนั้นเช้าวันต่อมาท้องไส้จะต้องเย็นจัดจนปวดแน่ๆ สภาพอากาศในภูเขาก็เป็นแบบนี้ กลางวันจะร้อนแค่ไหน กลางคืนก็จะเย็นลง แต่หมู่บ้านที่อยู่นอกเขตภูเขาออกไปอาจจะไม่เป็นเช่นนั้น ไม่ต้องพูดถึงที่ไกลๆ เอาแค่หมู่บ้านไป๋มู่ที่อยู่ด้านนอกนั่นก็ไม่เหมือนกันแล้ว อย่างแรกคือหมู่บ้านเหล่านั้นมีโรงงานและยานพาหนะสัญจรไปมามากมาย ก๊าซที่เกิดจากสิ่งเหล่านี้แม้จะไม่มากเท่าเมืองใหญ่ แต่ก็ส่งผลกระทบต่อสิ่งแวดล้อมอยู่บ้าง ทำให้ค่ำคืนในฤดูร้อนของพวกเขาไม่สบายเท่าหมู่บ้านน้ำเขียว ในหมู่บ้านน้ำเขียว แทบไม่เห็นใครใช้เครื่องปรับอากาศเลย

เมื่อพูดถึงเรื่องสภาพอากาศปีนี้ ชาวบ้านจากทั้งสองหมู่บ้านต่างมีความเห็นตรงกันอย่างหาได้ยาก ต่างพูดเป็นเสียงเดียวกันว่าปีนี้ร้อนกว่าปีที่ผ่านๆ มามาก อาจเรียกได้ว่าเป็นอากาศร้อนจัดในรอบสิบปีเลยก็ว่าได้ ชาวบ้านหมู่บ้านไป๋มู่กล่าวว่า: "ใช่ครับ อากาศผีดิบนี่มันร้อนจนเหลือทนจริงๆ”

“เถ้าแก่ที่เลี้ยงปลาในหมู่บ้านเราบอกว่า ขาดทุนจนแทบหมดตัวแล้ว”