บทที่ 1384 หญ้าตับดิน

ทว่าความสุขแบบนี้ก็มีข้อเสียอยู่บ้าง นั่นคือการที่ไม่มีพ่ออยู่เคียงข้าง เวลาไปเจอของแปลกใหม่มากมาย แต่ความกระหายใคร่รู้ที่อัดแน่นอยู่ในใจกลับไม่ได้รับการตอบสนอง มันก็รู้สึกอึดอัดไม่ต่างจากการเกาตุ่มยุงกัดที่คันอยู่บนหลังแล้วเกาไม่ถึง ตอนนั้นเขาจึงได้แต่คิดว่า ถ้าพ่ออยู่ที่นี่ด้วยคงจะดี

พ่อรู้ทุกเรื่อง พ่อเก่งที่สุด พ่อจะต้องสามารถอธิบายที่มาที่ไป และสรรพคุณของของเล่นใหม่ๆ เหล่านี้ได้อย่างละเอียดถ้วนถี่แน่ๆ น่าเสียดายที่ตอนเขาไปวิ่งเล่นกับเสือดาวเมฆ พ่อไม่ได้อยู่ด้วย ดังนั้น จื่อเหิงจึงชอบไปวิ่งเล่นในป่ากับเสือดาวเมฆ แต่เขาชอบเข้าป่ากับพ่อมากกว่า เมื่อมีพ่ออยู่ เขาจะเล่นได้สนุกอย่างเต็มที่โดยไม่ต้องกังวลเรื่องกลับบ้านดึกหรือเรื่องหิวโซ เพราะพ่อของเขาคือผู้ที่เก่งกาจไปเสียทุกอย่าง เมื่อมีพ่ออยู่ เขาจึงเล่นได้อย่างใจปรารถนาโดยไม่ต้องพะวงหน้าพะวงหลัง

ดังนั้นในตอนนี้เมื่อได้ยินว่าพ่อจะพาเข้าป่าด้วย จื่อเหิงจึงดีใจมาก ดีใจยิ่งกว่าตอนที่เขาไปวิ่งเล่นในป่ากับเสือดาวเมฆเมื่อคืนเสียอีก เมื่อเห็นดวงตากลมโตที่เป็นประกายนั้น หลี่ชิงเฟิงก็รู้สึกผิดเล็กน้อย เขารู้สึกว่าตนเองเข้มงวดกับจื่อเหิงเกินไปหรือเปล่า เด็กวัยห้าหกขวบคนอื่นอาจจะยังอ่านหนังสือได้ไม่กี่คำ แต่จื่อเหิงของเขากลับสามารถจัดการกับข้อสอบระดับมัธยมต้นได้อย่างง่ายดาย ส่วนตัวเขาเองมักจะสนใจจื่อเม่ยมากกว่า จนละเลยจื่อเหิงไปบ้าง ความละเลยนี้บีบให้จื่อเหิงต้องสร้างนิสัยรักความรับผิดชอบและความเป็นตัวของตัวเองตั้งแต่อายุยังน้อย เขาสามารถอ่านหนังสือเขียนพู่กันจีนได้ด้วยตนเอง และดูแลตัวเองได้

หลี่ชิงเฟิงคิดดังนั้น ใจก็อ่อนยวบยาบ เขาลูบหัวลูกชายแล้วกล่าวว่า: "จริงสิ วันนี้พ่อจะพาเธอเข้าป่า”

“อยากไปไหม?" จื่อเหิงพยักหน้าอย่างแรง: "อยากครับ!”