บทที่ 1385 แน่ใจนะว่าไม่อยากกิน?

จื่อเหิงตั้งใจฟังและจดจำ แล้วพูดขึ้นว่า: "พ่อครับ ผมอยากกินซุปเป็ดแก่ต้มกับหญ้าตับดินครับ" ตอนแรกที่เข้าป่ามา เขารู้สึกไม่ค่อยเจริญอาหารเท่าไหร่ แต่เมื่อได้เข้ามาอยู่ในป่า ที่สายตาจับจ้องไปทางไหนก็เจอแต่ต้นไม้สีเขียวขจี สีเขียวของพืชพรรณเหล่านี้เปรียบเสมือนน้ำวิเศษที่ชำระล้างจิตวิญญาณ ในที่สุดก็ทำให้ภาพอุจจาระในความฝันของเขาจางหายไปได้บ้าง บวกกับการได้สูดดมกลิ่นหอมสดชื่นของใบหญ้าตับดิน และได้ยินชื่อเมนูอาหารใหม่ ความอยากอาหารก็เริ่มฟื้นคืนกลับมาอีกครั้ง

หลี่ชิงเฟิงดีใจมากที่จื่อเหิงอยากทานอาหารแล้ว จึงรีบตอบตกลงทันที: "ไม่มีปัญหา งั้นเรามาขุดหญ้าตับดินกันตอนนี้เลย"

หญ้าตับดินไม่เหมือนกับพวกมันหรือหน่อไม้ที่รากขุดยาก มันเป็นเพียงวัชพืชชนิดหนึ่ง ต่อให้ระบบรากจะพัฒนาไปบ้างจนดูคล้ายโสม แต่มันก็ขุดง่ายเหลือเกิน ยิ่งตอนนี้เป็นฤดูกาลที่หญ้าตับดินเจริญเติบโตเต็มที่ หลังจากพบหญ้าตับดินหนึ่งต้นที่นี่ ก็สามารถพบต้นอื่นๆ เพิ่มเติมได้อีกรอบบริเวณใกล้เคียง ดังนั้น เพียงครู่เดียว สองพ่อลูกก็ขุดหญ้าตับดินมาได้มากมาย จนเต็มถุงกระสอบไปกว่าครึ่ง

จากนั้น คณะเดินทางก็มุ่งหน้าลึกเข้าไปในป่าต่อ กลิ่นหอมของหญ้าตับดินมีความเข้มข้นและแปลกใหม่ ยามเมื่อถูกรวมไว้ในถุงกระสอบ กลิ่นของมันจึงยิ่งชัดเจนขึ้นเรื่อยๆ จื่อเหิงที่เดินอยู่ข้างกายพ่อ รู้สึกราวกับถูกโอบล้อมด้วยกลิ่นนี้ตลอดเวลา ทำให้รู้สึกสดชื่นกระปรี้กระเปร่าขึ้นมาก เมื่อเขาสดชื่นขึ้น ก็เริ่มพูดเก่งขึ้น: "พ่อครับ เรากำลังจะไปไหนกันต่อครับ?”

“เดินลึกเข้าไปอีกภูเขาลูกหนึ่ง" หลี่ชิงเฟิงตอบ "ไปทำอะไรที่นั่นครับ?”