บทที่ 1386 สงสารพ่อ

จื่อเหิงรู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย แน่นอนว่าเขาจำหยางเหมยที่พ่อเอามาให้เมื่อสองวันก่อนได้ ตอนนั้นพ่อเอามาให้แค่สี่ลูก แต่ละลูกใหญ่พอๆ กับหยางเหมยที่ปลูกขายทั่วไปตามท้องตลาด แต่รสชาติของหยางเหมยเหล่านั้นกลับไม่ใช่สิ่งที่หยางเหมยตามตลาดจะเทียบได้เลย มันอร่อยจนไม่รู้จะบรรยายอย่างไร

เดิมทีเขากำลังหิวโซ พอเห็นหยางเหมยบนหน้าผาก็น้ำลายสอไม่หยุด แต่พอรู้ว่านี่คือหยางเหมยที่เคยทานไปเมื่อวันก่อน น้ำลายก็ยิ่งไหลออกมาไม่หยุดยิ่งกว่าเดิม ทว่าเจ้าตัวเล็กก็ยังคงสงสารพ่อ จึงส่ายหัวแล้วพูดว่า: "ไม่กินครับ ผมไม่ชอบกิน”

“พ่อครับ เรากลับบ้านไปต้มซุปเป็ดแก่กินกันเถอะ"

หลี่ชิงเฟิงดึงจื่อเหิงเข้ามาใกล้ แล้วจูบลงบนหน้าผากของเขาเบาๆ: "จื่อเหิงเริ่มรู้จักสงสารพ่อแล้วใช่ไหมล่ะเนี่ย?”

“พ่อดีใจนะที่ลูกสงสารพ่อ”