บทที่ 1387 ฟันเสียแล้ว

จื่อเม่ยอาจจะยังไม่สามารถดื่มด่ำกับรสชาติอันเลิศล้ำนี้ได้ แต่จื่อเหิงนั้นรู้ดี เขาอุทานออกมา: "พ่อครับ หยางเหมยลูกนี้อร่อยมากเลย!”

“อร่อยกว่าที่พ่อเก็บมาให้เมื่อสองวันก่อนอีกครับ!"

ถึงแม้จะเป็นผลไม้ที่เติบโตมาจากต้นเดียวกัน แต่หยางเหมยที่ร่วงหล่นลงสู่พื้นดินเองจนเปรอะเปื้อนฝุ่นดิน หรือมีเนื้อผลช้ำจากการตกกระแทก ย่อมไม่อาจนำมาเปรียบเทียบกับหยางเหมยที่ยังคงห้อยอยู่บนกิ่งก้านได้อย่างสมบูรณ์ ผลไม้ที่หล่นลงพื้นไม่ว่าจะเป็นเรื่องของความสมบูรณ์หรือความสดใหม่ ย่อมเป็นรองผลไม้ที่อยู่บนต้นอย่างเทียบไม่ได้ เมื่อทานเข้าไป รสชาติย่อมสู้ไม่ได้เป็นธรรมดา

จื่อเหิงทานไปสิบกว่าลูกรวด เดิมทีเขาคิดว่าถ้าทานเข้าไปเยอะๆ แล้วจะไม่รู้สึกหิวอีก แต่ไม่คิดเลยว่าหยางเหมยนี่ ยิ่งทานก็ยิ่งหิว ทานไปทานมา ท้องเจ้ากรรมก็เริ่มส่งเสียงร้องโครกคราก เขาขยี้พุงน้อยๆ แล้วบ่นอย่างไม่พอใจ: "ผมกินไปตั้งเยอะแล้ว ทำไมท้องยังหิวอยู่อีกครับ?"

หลี่ชิงเฟิงเองก็ได้ทานไปสองสามลูกเช่นกัน ในขณะที่เขากำลังซึมซับรสชาติอันยอดเยี่ยมของหยางเหมยสดใหม่ และกำลังเพลิดเพลินกับเสน่ห์ของป่าเขา ก็ได้ยินเสียงบ่นของจื่อเหิง เขาอดหัวเราะไม่ได้แล้วพูดว่า: "หยางเหมยมีสรรพคุณช่วยกระตุ้นความอยากอาหารอยู่แล้ว ยิ่งกินก็ยิ่งหิวเป็นธรรมดาครับ"