บทที่ 1388 ผานจิ้งเหลียน

หลี่ชิงเฟิงสบโอกาสจึงสั่งสอนเขาว่า: "พ่อเคยบอกลูกแล้วว่า ไม่ว่าอะไรก็ตามควรอยู่ในความพอดี”

“ของที่อร่อยแค่ไหน ก็ต้องกินแต่พอเหมาะ”

“ทำไมลูกถึงไม่จำใส่ใจเลยนะ?" จื่อเหิงมองข้าวต้มขาวที่พ่อตักวางตรงหน้าแล้วถามย้อนว่า: "แล้วทำไมพ่อถึงยังให้ผมกินข้าวต้มเยอะขนาดนี้ล่ะครับ?"

หลี่ชิงเฟิง: ...... หลี่ชิงเฟิงขี้เกียจจะต่อปากต่อคำด้วย เพราะหลังมื้อเที่ยง เขายังต้องลงมือจัดการเรื่องซุปเป็ดแก่ต่อ หญ้าตับดินนั้นถูกล้างสะอาดและตากแดดไว้ตั้งแต่ก่อนมื้อเที่ยงแล้ว แม้แสงแดดในฤดูร้อนจะแผดเผาเพียงใด ก็ไม่อาจทำให้หญ้าตับดินแห้งสนิทได้ภายในครึ่งวัน ดังนั้น หลี่ชิงเฟิงจึงถือโอกาสใช้พลังพิเศษช่วยรีดน้ำออกจากหญ้าตับดินเหล่านั้นจนได้ที่ เมื่อหญ้าตับดินพร้อมแล้ว ก็เหลือเพียงเป็ดแก่เท่านั้น เพราะที่บ้านไม่ได้เลี้ยงเป็ด เขาจึงต้องไปหาซื้อเป็ดแก่จากชาวบ้านสักตัว หลังจากถามในกลุ่มแชทไปรอบหนึ่ง ก็ได้รับคำตอบว่าเป็ดแก่จากปีที่แล้วไม่มีเหลือเลย มีแต่เป็ดใหม่ที่เลี้ยงมาได้เพียงไม่กี่เดือน เป็ดพวกนี้ไม่เหมาะกับการนำมาต้มซุป ดังนั้น หลี่ชิงเฟิงจึงให้จงต้าช่วยถามชาวบ้านในหมู่บ้านไป๋มู่ให้แทน สุดท้ายได้รับคำตอบว่า ที่บ้านของหญิงหม้ายคนหนึ่งในหมู่บ้านไป๋มู่ที่ชื่อว่า 'ผานจิ้งเหลียน' เลี้ยงเป็ดไว้จำนวนไม่น้อย มีเกือบหนึ่งร้อยตัวได้ ทั้งหมดเป็นเป็ดแก่จากปีที่แล้วที่ยังขายไม่ออก

หลี่ชิงเฟิงเองก็เคยได้ยินชื่อเสียงของผานจิ้งเหลียนมาบ้าง ยามที่ชาวบ้านในหมู่บ้านจับกลุ่มคุยเรื่องซุบซิบกัน มักจะได้ยินพวกเขาพูดว่าผานจิ้งเหลียนเป็นหญิงหลายใจ ว่าเป็นคนเช่นนั้นเช่นนี้ ชอบหว่านเสน่ห์ไปทั่ว ว่าเป็นคนที่สมฉายา ยิ่งกว่าตัวละครพานจินเหลียนที่ผู้คนชอบนำมาเล่าขานกันเสียอีก ต่อเรื่องนี้ หลี่ชิงเฟิงไม่มีความคิดเห็นใดๆ เขาคิดว่าตราบใดที่คนเรายังมีชีวิตอยู่บนโลกใบนี้ ก็หลีกเลี่ยงไม่ได้ที่จะถูกคนอื่นนินทาว่าร้าย แม้แต่คนอย่างเขาที่คอยช่วยเหลือผู้อื่นอยู่ทุกเมื่อเชื่อวัน ก่อนหน้านี้ยังไม่วายถูกคนจำพวกโอวชุนกุ้ยใส่ร้ายป้ายสีเลย ดังนั้น อย่ามัวแต่ไปฟังคำพูดของผู้อื่นว่าใครเป็นอย่างไร อันที่จริง คนที่ชอบพูดถึงข้อเสียของคนอื่นมักจะเป็นคนที่น่ารังเกียจที่สุด คนเหล่านี้ในขณะที่ใส่ร้ายป้ายสีผู้อื่น แท้จริงแล้วตัวเองก็มีชีวิตที่น่าสมเพชไม่แพ้กัน มีเพียงการสาดโคลนใส่ผู้อื่น ทำให้ผู้อื่นดูแย่ลงเท่านั้น ถึงจะช่วยไม่ให้ความอัปลักษณ์ของตัวเองดูชัดเจนจนเกินไป