บทที่ 1389 เจียงเอ้อร์เซิน

ผานจิ้งเหลียนหันกลับไปตามเสียงเรียก แสงแดดยามบ่ายส่องกระทบใบหน้าของเธอพอดี เป็นที่น่าประหลาดใจว่าใบหน้านั้นกลับมีความงดงามอยู่ไม่น้อย หลี่ชิงเฟิงเข้าใจแล้วว่าทำไมผู้คนถึงชอบนินทาว่าร้ายผานจิ้งเหลียนนัก หญิงชาวนาวัยสามสิบเศษ แม้จะต้องตรากตรำทำงานทุกวัน แต่ก็ยังคงความมีเสน่ห์เหลือล้นเช่นนี้ จะไม่ให้กลายเป็นหัวข้อสนทนาที่ผู้คนชอบพูดถึงได้อย่างไร

แม้ว่ามาตรฐานการครองชีพของผู้คนในปัจจุบันจะสูงขึ้นและมีช่องทางความบันเทิงมากขึ้น แต่สันดานดิบของมนุษย์คือการที่ไม่อยากเห็นคนอื่นได้ดี เห็นใครสวยหน่อยก็หาว่าเป็นหญิงหลายใจ เห็นใครเก่งหน่อยก็หาว่าใช้วิธีที่ไม่ถูกต้องจนได้ดี

หลี่ชิงเฟิงไม่สามารถไปจัดการปากและความคิดของใครได้ เขาทำได้เพียงจัดการตนเองเท่านั้น เขามองผานจิ้งเหลียนด้วยสายตาปกติ ไม่มีสีหน้าแปลกแปร่งใดๆ แล้วก้าวเท้ายาวๆ เดินเข้าไปด้านใน: "เจ้าของฟาร์มครับ ผมมาจับเป็ดแล้วครับ"

"ปรมาจารย์หลี่นี่เอง!" แม้ผานจิ้งเหลียนจะไม่เคยติดต่อค้าขายกับหลี่ชิงเฟิงมาก่อน แต่ชายคนนี้มีชื่อเสียงโด่งดังมากในแถบนี้ การจะไม่รู้จักเขานั้นเป็นเรื่องยาก ปกติแค่เขาปรากฏตัว ก็จะเป็นที่ต้อนรับและมีคนเข้ามาทักทายอย่างกระตือรือร้นเสมอ เธอจึงรีบต้อนรับอย่างร่าเริง: "ฮ่าๆ ฉันนึกว่าท่านจะมาถึงอีกสักพัก ไม่นึกเลยว่าจะว่องไวขนาดนี้ค่ะ”

“พอดีเลยค่ะ ฉันเพิ่งจะโปรยข้าวโพดลงไป ท่านลองดูเป็ดพวกนี้นะคะ ชอบตัวไหนก็จับตัวนั้นได้เลย!"