บทที่ 140 จื่ออวี๋ติดเชื้อ

หลี่ชิงเฟิงยิ้ม "บางทีเขาก็ว่าง่ายครับ แต่บางทีก็ดื้อ ก็ซนเหมือนกัน"

พูดพลางมองไปที่เด็กน้อยในอ้อมกอดหญิงชรา แล้วถามว่า "นี่หลานชายคนเล็กของคุณยายเหรอครับ เป็นอะไรมาถึงต้องนอนโรงพยาบาล?"

"หลานฉันเป็นไข้น่ะ หมอบอกว่าให้นอนโรงพยาบาลจะรักษาได้ดีกว่า เราก็เลยแอดมิตเข้ามา"

"เป็นไข้เหรอครับ?" หลี่ชิงเฟิงสงสัย "เป็นหนักมากไหมครับ ไข้ขึ้นกี่องศา?"

"38 องศา ฉันก็ไม่รู้หรอกว่าหนักไม่หนัก พ่อแม่เขาไม่อยู่บ้าน ออกไปทำงานต่างเมืองกันหมด ยายแก่ๆ เลี้ยงหลานเล็กๆ ลำพังแบบนี้ หมอว่าไงฉันก็ว่าตามนั้น พ่อหนุ่มว่าจริงไหม? ขอแค่หลานแข็งแรง เรื่องอื่นจะไปสนมันทำไม?"