บทที่ 141 มีแค่เจียงปิงเท่านั้นที่ช่วยได้

"ใช่จ้ะ" เจียงปิงยื่นถุงขนมใบใหญ่ให้เขา พร้อมรอยยิ้มอ่อนโยน "นี่ของหนูนะ เอาไปกินสิ"

"ขอบคุณครับคุณน้า" พอได้รับของอร่อย จื่อเหิงก็รีบไปนั่งกินบนเก้าอี้สูงข้างๆ อย่างว่าง่ายทันที

หลี่ชิงเฟิงรู้สึกเกรงใจ "คุณเจียง ให้คุณลำบากซื้อของมาให้อยู่เรื่อย ผมไม่รู้จะขอบคุณยังไงดี"

"พี่เฟิง คนกันเอง อย่าพูดแบบนั้นสิคะ"

เจียงปิงขยับเข้ามาใกล้ มองจื่ออวี๋ในอ้อมกอดหลี่ชิงเฟิง แล้วขมวดคิ้ว "โธ่เอ๊ย ผ่านไปแค่วันเดียว ดูผอมลงไปถนัดตาเลย เป็นยังไงบ้างคะ?"