บทที่ 1432 ลูกที่แต่งออกไปเปรียบเหมือนน้ำที่สาดออกไป

ไอ้วัวโง่พูดอย่างดีใจว่า "ลูกพี่ ผมเตรียมของขวัญมาให้พี่ด้วยครับ!"

เหอคุนที่ตอนแรกกำลังจะหันหลังเดินจากไป พอได้ยินคำนี้ก็หยุดฝีเท้าแล้วหันกลับมาทันที เขามองไอ้วัวโง่ที่มีหยาดเหงื่อบางๆ เกาะอยู่บนผิวภายใต้แสงแดด แล้วหัวเราะร่า: "โอ้โห ไม่เลวนี่นา รู้จักหาของขวัญมาฝากลูกพี่แล้ว!”

“หวังว่าคงไม่ใช่เป็ดย่างที่กินเหลือแล้วนะ"

คราวก่อนไอ้วัวโง่เอาเป็ดย่างมาฝาก บอกว่าเป็นของที่อาจารย์เตรียมไว้ให้ มันอร่อยมาก เขาย่อมไม่มีข้อกังขาใดๆ ในฝีมือของอาจารย์ แต่ทว่า ตอนที่เขาเห็นเป็ดย่างตัวนั้นที่เต็มไปด้วยรอยฟัน ก็แทบไม่มีความอยากอาหารเหลืออยู่เลย

ไอ้วัวโง่เกาหัวแล้วหัวเราะซื่อๆ พยายามอธิบายอย่างร้อนรน: "ไม่ใช่ครับ ไม่ใช่ คราวนี้เอาของขวัญที่กินไม่ได้มาฝากลูกพี่ครับ”