บทที่ 1435 เคยมีคนหนึ่งคน

จื่อเหิงไม่ใส่ใจ: "จะเยอะอะไรกัน วันหลังถ้าพ่ออยากได้อีก ผมก็หามาได้เยอะเท่านี้อีก!"

เขาไม่ได้บอกว่าตนเองหาหญ้าเหยียดเอ็นพวกนี้มาได้อย่างไร ยังไงเสีย นี่ก็เป็นช่องทางหาเงินของเขา หากบอกพ่อไป พ่ออาจจะไม่ให้เงินเขาอีกก็ได้ ถ้าไม่ได้เงิน แล้วจะเอาอะไรไปซื้อทอง? ทอง! จื่อเหิงรีบเร่งพ่อ: "พ่อครับ หญ้าเหยียดเอ็นผมหามาให้แล้วนะ พ่อต้องพูดคำไหนคำนั้น ช่วยผมซื้อแหวนทองวงใหญ่ในมือพี่วัวโง่ด้วย"

หลี่ชิงเฟิงรู้สึกขำไม่ออกร้องไห้ไม่ได้ จึงตอบตกลง: "รู้แล้วน่า! พ่อเคยโกหกตั้งแต่เมื่อไหร่กัน?"

เขาให้ไอ้วัวโง่ส่งแหวนทองวงใหญ่มาให้ทันที จื่อเหิงคว้าแหวนได้ก็วิ่งแจ้น วิ่งเข้าไปในห้องของตัวเอง หาเชือกมาเส้นหนึ่ง ร้อยแหวนเข้ากับเชือก แล้วเอามาแขวนคอ เมื่อมองดูบุตรชายที่มีทองแท่ง 500 กรัมกับแหวนทองวงโตแขวนไว้บนคอเล็กๆ นั้น มุมปากของหลี่ชิงเฟิงก็กระตุกไม่หยุด: "จื่อเหิง ลูกไม่กลัวคอหักเหรอ?"

จื่อเหิงหัวเราะคิกคัก: "ไม่มีทางหรอก ต่อให้เพิ่มมาอีกสิบชั่งผมก็ไม่กลัว!"