บทที่ 1436 แค่ให้หมูใส่ยังหนักเกินไป

"ไอ้วัวโง่ ยังยืนเหม่ออะไรอยู่อีก? รีบกลับขึ้นมากินข้าวเช้าได้แล้ว เดี๋ยวพวกเรายังต้องไปเลือกซื้อเฟอร์นิเจอร์กันที่ในตัวอำเภออีกนะ!"

ปรมาจารย์ปู่ไม่รู้ว่ากลับไปที่ลานบ้านของตนตั้งแต่เมื่อไหร่ เขาตะโกนเรียกจากข้างบนลงมาตามไอ้วัวโง่ให้ขึ้นไปกินมื้อเช้า

ไอ้วัวโง่ได้สติ รีบเดินจากทางแยกข้างๆ ขึ้นไปยังลานบ้านของปรมาจารย์ปู่ ทางแยกตรงนั้นตัดกับถนนหลักหน้าลานบ้านของปรมาจารย์ปู่จนเป็นทางสามแพร่ง ถ้าเขาอยากมาบ้านปรมาจารย์ปู่ ก็ต้องเข้าทางประตูหน้าเท่านั้น เพราะพื้นที่ส่วนอื่นๆ ของลานบ้านถูกล้อมรอบไปด้วยต้นไม้หนาทึบเสียจนแทรกตัวเข้าไปไม่ได้

ทันทีที่ไอ้วัวโง่มาถึงลานบ้าน ก็ได้กลิ่นหอมของอาหารลอยมาแตะจมูก ภายในบ้านยังมีเสียงของจื่อเหิงและจื่ออวี๋ที่กำลังแย่งกันกินอาหารดังออกมา เขาหัวเราะเบาๆ แล้วรีบเดินเข้าบ้านไป

หลังมื้ออาหาร พวกเขาก็พากันไปที่ตัวอำเภอเพื่อเลือกซื้อเฟอร์นิเจอร์ให้ไอ้วัวโง่ บ้านของไอ้วัวโง่เป็นบ้านเนินดิน ตัวบ้านทั้งหมดสร้างขึ้นจากการหล่อคอนกรีตเสริมเหล็ก แทบไม่ได้ใช้อิฐเลย ดังนั้นเรื่องความแข็งแรงทนทานจึงไม่ต้องสงสัยเลย แต่เพื่อให้บ้านดูมีความเก่าแก่และเรียบง่าย จึงตั้งใจไม่ได้ตกแต่งอะไรให้ยุ่งยากซับซ้อน ทำเพียงฉาบปูนซีเมนต์ลงบนผนังและพื้นเท่านั้น ดังนั้นภายในบ้านทั้งหมดจึงเป็นสีเทาของปูนซีเมนต์ เฟอร์นิเจอร์ที่ซื้อมาจึงต้องออกแนววินเทจสักหน่อย แบบนี้จะทำให้บ้านดูมีความเป็นธรรมชาติและคงความคลาสสิกเอาไว้ได้มากขึ้น