บทที่ 1442 เบาะรองนั่งคนละตัว

ตอนที่หลี่ชิงเฟิงเดินเข้าประตูมา ก็เห็นจื่ออวี๋ยืนอยู่บนม้านั่งตัวเล็กด้วยท่าทางลำพองใจ ไอ้วัวโง่ที่อยู่ข้างๆ คอยประคองเธอด้วยความตื่นเต้น พยายามจะอุ้มเธอลงมา แต่เธอกลับไม่ยอม แถมยังตบมือไอ้วัวโง่ด้วยความโกรธ

จื่อเหิงที่อยู่ข้างโต๊ะซึ่งยังมีคราบมันเลื่อมเปรอะอยู่ที่ปาก คอยยุยงจื่ออวี๋ว่า: "ฮ่าๆ น้องเก่งมาก!”

“น้องสู้ๆ" จื่ออวี๋ที่ได้รับคำชมก็ยืดอกด้วยความภูมิใจ เธอหัวเราะคิกคักให้พี่ชายสองสามที แล้วเตรียมจะปีนขึ้นเก้าอี้ทานข้าวต่อ

หลี่ชิงเฟิงเดินเข้ามาด้วยความจนใจ แล้วอบรมว่า: "เดินยังไม่ค่อยจะแข็ง จะปีนขึ้นที่สูงแล้วหรือ?”

“ไม่ช้าก็เร็วฟันหลุดหมดปากแน่!" พูดพลางใช้นิ้วจิ้มที่ฟันของจื่ออวี๋ แล้วไม่สนเสียงต่อต้านของเธอ จับจื่ออวี๋วางลงบนเก้าอี้ทานข้าวให้เรียบร้อย