บทที่ 1443 ไม่อาจก้าวไปถึงระดับนี้ได้

เมื่อเห็นว่าปรมาจารย์ปู่ยังคงเชื่อมั่นในตัวเขา และยังเต็มใจให้เขาดูแลจื่ออวี๋ต่อไป ดวงตาของไอ้วัวโง่ก็เป็นประกายขึ้นมาทันที เขาพยักหน้าหงึกๆ แล้วกล่าวว่า: "ปรมาจารย์ปู่โปรดวางใจครับ ครั้งนี้ผมจำได้แม่นแล้ว จะไม่ปล่อยให้จื่ออวี๋ล้มอีกแน่นอน"

หลี่ชิงเฟิงยิ้มบางๆ แล้วหันหลังเดินจากไป เขาเชื่อว่าไอ้วัวโง่ที่ยอมเอาชีวิตเข้าแลกเพื่อช่วยเด็กๆ ได้ครั้งแล้วครั้งเล่า ย่อมต้องดูแลจื่ออวี๋ได้เป็นอย่างดีแน่นอน แม้ไอ้วัวโง่จะมีความฉลาดไม่มากนัก แต่สิ่งนี้ไม่ได้ส่งผลต่อความรักความเมตตาที่เขามีต่อเด็กๆ เลย ยิ่งไปกว่านั้น อารมณ์ความรู้สึกกับสติปัญญานั้นไม่ได้เกี่ยวข้องกัน

คนที่มีไอคิวสูงลิ่วอาจจะไม่มีความสามารถในการรักผู้อื่นเลยก็ได้ แต่คนที่มีสติปัญญาไม่สูงนักอย่างไอ้วัวโง่ กลับใช้การกระทำจริงพิสูจน์ให้เห็นครั้งแล้วครั้งเล่าว่าเขามีหัวใจที่เปี่ยมไปด้วยความเมตตา ก่อนหน้านี้เขาสามารถเสี่ยงชีวิตช่วยเด็กๆ ออกจากทะเลเพลิงได้ ตอนนี้ก็สามารถใช้สัญชาตญาณเอาตัวเข้ามารองรับจื่ออวี๋ได้ สิ่งเหล่านี้เพียงพอที่จะแสดงให้เห็นแล้วว่าจิตใจของไอ้วัวโง่นั้นบริสุทธิ์และเรียบง่าย ทั้งยังมีความสงสารและห่วงใยต่อผู้อ่อนแอ

ไอ้วัวโง่ที่ได้รับความไว้วางใจจากปรมาจารย์ปู่อีกครั้งแทบจะหลั่งน้ำตาแห่งความปลื้มปิติ ในใจคิดว่า ปรมาจารย์ปู่ช่างดีเหลือเกิน เขาเกือบจะทำลูกสาวของท่านตกแท้ๆ แต่ท่านก็ยังไว้วางใจเขาได้ถึงเพียงนี้ ดังนั้น เขาจึงยิ่งดูแลจื่ออวี๋อย่างพิถีพิถันมากขึ้นไปอีก

หลังจากมีบทเรียนจากครั้งก่อน จื่ออวี๋ก็ไม่ได้ล้มลงไปในลานกลางบ้านอีกเลย แต่ก็ยังมีบ้างที่เพราะความรีบร้อนหรือเสียการทรงตัวจนก้นจ้ำเบ้าลงบนพื้น เมื่อเห็นจื่ออวี๋ล้มลง ไอ้วัวโง่จะขมิบก้นโดยอัตโนมัติ รู้สึกราวกับว่าคนที่ล้มลงไปนั้นไม่ใช่จื่ออวี๋ แต่เป็นตัวเขาเอง เจ็บที่ก้น แถมยังเจ็บที่ใจด้วย