บทที่ 1445 ใช้ถั่วฝักยาวดองเปรี้ยวแทนไส้หมู

ไอ้วัวโง่ไม่ได้กลับบ้านมาสามวันแล้ว เขารู้สึกอดใจรอไม่ไหว หลังจากพูดคุยกับปรมาจารย์ปู่สองสามคำ เขาก็รีบหันหลังเดินมุ่งหน้าไปยังบ้านเนินดินของตนเองทันที ทว่าเพิ่งเดินไปได้ไม่กี่ก้าว ก็ได้ยินเสียงหอบหายใจดังฮืดฮาดตามหลังมา หันไปมองก็พบว่าจื่ออวี๋กำลังรีบเร่งเดินตามหลังมาติดๆ เพราะเดินเร็วเกินไป ปากเล็กๆ ของเธอจึงส่งเสียงหอบฮืดฮาดออกมา ดวงตาจดจ้องมองที่พื้นดินอย่างตั้งใจ สองมือน้อยๆ กำหมัดแน่น ท่าทางราวกับกลัวว่าจะตามคนข้างหน้าไม่ทัน

เมื่อเห็นคนที่อยู่ข้างหน้าหยุดฝีเท้า เธอก็หยุดตามไปด้วย เงยหน้าขึ้นฉีกยิ้มกว้าง เผยให้เห็นฟันบนฟันล่างที่เรียงตัวสวยอย่างร่าเริง

ไอ้วัวโง่รีบถอยหลังกลับไปสองสามก้าว เอื้อมมือจะไปจูงมือเล็กๆ ของจื่ออวี๋ ทว่าจื่ออวี๋กลับสะบัดมือแรงๆ ไม่ยอมให้เขาจูง จากนั้นเธอก็เป็นฝ่ายนำเอง ส่ายก้นไปมาเดินนำหน้าไป ไอ้วัวโง่ขัดใจเธอไม่ได้ ทำได้เพียงเดินตามหลังเธอไปคอยปกป้องอย่างระมัดระวังตลอดเวลา

เห็นเธอเดินไปทางบ้านของเขา เขาก็เริ่มลังเล จึงตะโกนบอกโดยไม่หันกลับไปมองว่า: "ปรมาจารย์ปู่ครับ จื่ออวี๋จะไปบ้านผมครับ!" เสียงของปรมาจารย์ปู่ดังตอบกลับมาจากลานบ้านด้านหลังว่า: "งั้นแกก็คอยดูเธอให้ดีก็พอแล้ว!" ไอ้วัวโง่เบาใจลง เตรียมจะเข้าไปจูงมือจื่ออวี๋อีกครั้ง แต่จื่ออวี๋ก็ยังไม่ยอมให้เขาจูง เธอจะเดินเองให้ได้ ไอ้วัวโง่จนปัญญา ทำได้เพียงเตรียมพร้อมที่จะพุ่งเข้าไปรับในทุกเมื่อ โชคดีที่พื้นถนนราบเรียบ ตลอดทางจนถึงบ้านเนินดินของเขา จื่ออวี๋ไม่ล้มลงไปเลยแม้แต่ครั้งเดียว

ดอกไม้ในสวนหน้าบ้านกำลังเบ่งบานสวยงาม จื่ออวี๋ยืนอยู่ท่ามกลางดอกไม้นั้น พลางชี้ไปที่ดอกไม้สีสันสดใสแล้วเอ่ยว่า: "ว้าว~" ชี้ไปทางซ้ายที ทางขวาทีแล้วพูดว่า: "ว้าว~" ไอ้วัวโง่ก็ย่อตัวลงเลียนแบบท่าทางของเธอแล้วพูดว่า: "ว้าว~" 'เด็ก' สองคน คนหนึ่งตัวโต คนหนึ่งตัวเล็ก ต่างคนต่าง 'ว้าว' ใส่กันอยู่พักใหญ่ แทบจะชื่นชมดอกไม้ในสวนจนครบทุกต้นแล้วถึงยอมเข้าบ้าน