บทที่ 1447 คิดจะปั่นหัวเราเล่นหรือไง

เมื่อวานเขาลางานกลับบ้านต่างจังหวัด ตอนเดินทางกลับเข้าตัวเมือง โทรศัพท์มือถือแบตเตอรี่ดันหมด พอถึงบ้าน ชาร์จไฟเสร็จก็เผลอหลับไปด้วยความเหนื่อยล้าจากการเดินทางตลอดทั้งวัน

จนกระทั่งเขาได้รับทราบว่าสินค้าในห้องเย็นถูกเหมาไปจนเกลี้ยง ก็คือตอนที่มาทำงานในเช้าวันนี้ การปล่อยให้เกิดความผิดพลาดในหน้าที่ครั้งใหญ่ขนาดนี้ ทำให้สวี่กวงจวินรู้สึกผิดเป็นอย่างมาก แต่เขาก็ต้องรายงานข้อเท็จจริงให้กับประธานหลี่ทราบ ทว่าประธานหลี่กลับบอกว่าได้จัดการให้คนส่งของมาให้แล้ว เรื่องนี้ทำให้เขาถอนหายใจออกมาด้วยความโล่งอก

แต่พอเขาต้องเผชิญหน้ากับกลุ่มลูกค้าที่กำลังคลุ้มคลั่งเหล่านั้นจริงๆ ก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกวิตกกังวลจนใจแทบขาด เขาทำงานในสายงานนี้มาหลายปี ไม่เคยพบเจอใครที่บ้าคลั่งได้ถึงเพียงนี้มาก่อน เพียงเพื่ออาหารเพียงคำเดียว ถึงกับคลั่งไคล้ได้ขนาดนี้ ท่าทางขบเขี้ยวเคี้ยวฟันของแต่ละคน ราวกับว่าหากเป็นไปได้ ก็คงอยากจะกลืนกินพนักงานอย่างพวกเขาลงไปทั้งตัว

โชคดีที่พวกเขายังไม่ถูกกลืนกิน ไอ้วัวโง่ส่งของมาถึงในที่สุด สวี่กวงจวินแทบจะดีใจจนร้องไห้ออกมา รีบวิ่งไปหาไอ้วัวโง่ที่ห้องครัวหลังร้าน "ไอ้วัวโง่ ไส้หมูอยู่ไหน?"

ไอ้วัวโง่เพิ่งวางถังใบใหญ่ลง เขารู้สึกงุนงงเล็กน้อย เขารู้สึกว่าตัวเองไม่ได้ทำอะไรผิด แต่ดูเหมือนสิ่งที่เขาทำจะไม่ใช่สิ่งที่คนเหล่านี้คาดหวังไว้ เขาเลยไม่รู้จะพูดยังไง รู้สึกอึดอัดเล็กน้อย แต่คิดดูแล้ว เขาก็ทำตามคำสั่งของปรมาจารย์ปู่ ไม่ว่าจะอย่างไรก็ไม่มีทางผิดพลาด เมื่อคิดได้ดังนั้น เขาก็ถอนหายใจออกมาแล้วชี้ไปที่ถังใบใหญ่: "อยู่ในนี้ครับ"