บทที่ 1453 ดินแดง

ไอ้วัวโง่ฮัมเพลงอย่างอารมณ์ดี เขาขับรถวนรอบตัวอำเภอจนทั่ว หลังจากซื้อของจำเป็นที่ต้องใช้ในบ้านมาได้พอสมควรแล้ว ก็ขับรถออกจากทางหลวงชนบทมุ่งหน้าไปยังอำเภอข้างๆ คืออำเภอหูอัน

เส้นทางสายนี้เป็นทางหลวงชนบทที่เพิ่งสร้างใหม่ สภาพถนนดีมาก ดีกว่าทางหลวงสายเก่าเสียอีก ทว่าเส้นทางที่สร้างใหม่นี้ตัดผ่านภูเขาซึ่งแทบจะไม่มีผู้คนอาศัยอยู่เลย ในขณะที่ทางหลวงสายเก่าจะอยู่อีกฝั่งหนึ่ง เชื่อมต่อหมู่บ้านและตำบลต่างๆ เข้าด้วยกันเป็นเส้นทางคดเคี้ยวไปสู่อำเภอหูอัน ระยะทางของทางหลวงสายเก่าไกลกว่าทางใหม่นี้อย่างน้อยหนึ่งในสาม แต่สองข้างทางเต็มไปด้วยความคึกคัก เต็มไปด้วยหมู่บ้านและผู้คนสัญจรไปมา

ในทางกลับกัน ทางหลวงสายใหม่ที่ตัดผ่านภูเขานี้มีหมู่บ้านเพียงไม่กี่แห่ง บนถนนแทบไม่ค่อยพบเห็นคนเดินเท้า แต่เพราะระยะทางที่สั้นกว่า รถที่เดินทางไปมาระหว่างสองอำเภอจึงเลือกใช้ทางหลวงสายภูเขานี้เป็นหลัก ถนนที่กว้างขวางและรถที่สัญจรไปมา ทำให้กลุ่มของซั่วซั่วไม่ได้สังเกตเห็นความผิดปกติอะไร แต่ไอ้วัวโง่ที่ขับรถอยู่กลับไม่ได้ขับไปตามทางหลวงที่กว้างขวางสายนี้ เขากลับเลี้ยววนไปตามเส้นทางสายเล็กสายน้อยมากมาย จนกระทั่งขับรถเข้าไปในหมู่บ้านเล็กๆ โดยรอบ ทุกครั้งที่ถึงหมู่บ้าน เขามักจะหาเวลาแวะเข้าไปซื้อของที่ร้านชำเสมอ รถที่สะกดรอยตามมาอยู่ห่างๆ ก็ไม่รู้ว่าเขาแวะซื้อของไปเพื่ออะไร ต่างก็คิดว่าเขาคงกำลังจัดการธุระสำคัญบางอย่างอยู่

ผ่านไปครึ่งค่อนวัน ท้องฟ้าก็เริ่มมืดสลัวลง ในที่สุดไอ้วัวโง่ก็กลับมาบนทางหลวงสายใหม่ที่กว้างขวางอีกครั้ง คราวนี้เขาไม่ได้อ้อมไปไหนอีก แต่ขับตามถนนคอนกรีตที่กว้างขวางมุ่งหน้าขึ้นสู่ภูเขาไปโดยตรง จากทางหลวงเดิมที่เป็นถนนลาดยาง จู่ๆ ก็เปลี่ยนเป็นถนนคอนกรีต เรื่องนี้ทำให้คนขับรถของซั่วซั่วเริ่มสงสัย: "ทำไมถึงเปลี่ยนเป็นถนนคอนกรีตล่ะครับ?" เขาเช็กดูในระบบนำทางแล้วรู้สึกกังวลเล็กน้อย: "ซั่วซั่วครับ เส้นทางนี้ดูเหมือนจะไม่มีหมู่บ้านแล้วนะ แล้วก็ไม่ใช่ทางที่จะไปอำเภออื่นด้วย"

ซั่วซั่วได้ยินดังนั้นกลับรู้สึกตื่นเต้น: "นั่นต้องเป็นทางไปโรงงานแน่!”