บทที่ 1459 วันละแท่ง

วันต่อมา ชะมดแผงหางปล้องก็นำหินมาให้อีก ยังคงเป็นก้อนสีม่วง และใหญ่กว่าของเมื่อวานเสียอีก คราวนี้จื่อเหิงเริ่มรู้สึกถึงวิกฤตการณ์ จึงรีบไปหาคุณพ่อเพื่อถามว่า: "พ่อครับ พ่อยังต้องการหญ้าใบเงินยืดเส้นอีกไหม?"

หลี่ชิงเฟิงส่ายหน้า: "ตอนนี้ไม่ต้องการแล้วล่ะ มีอยู่ยี่สิบชั่งนั่นก็น่าจะใช้ได้ไปอีกครึ่งปีเลย”

“แต่ผมยังอยากหามาให้พ่ออีกครับ" จื่อเหิงเกาะขอบประตูมองคุณพ่อที่กำลังวุ่นวายอยู่ แล้วหันกลับไปมองน้องสาวที่นั่งเล่นหินก้อนเล็กๆ อยู่ในลานบ้าน น้ำเสียงของเขาดูเร่งรีบ: "ผมอยากหามาให้อีกยี่สิบชั่งครับ"

หลี่ชิงเฟิงเงยหน้ามองลูก: "ทำไมล่ะ?”

“ตอนนี้พ่อมีหญ้าใบเงินยืดเส้นพอใช้แล้ว ก็ไม่มีความจำเป็นต้องหาเพิ่มหรอก”