บทที่ 1458 ก้อนหินที่สวยงาม

ท้ายที่สุด เมื่อเห็นเขาร้องไห้อย่างน้อยใจเสียเหลือเกิน หลี่ชิงเฟิงจำต้องงัดมือเล็กๆ ทั้งสองข้างของลูกสาวออก แล้วยัดทองแท่งกลับไปใส่มือจื่อเหิง และสั่งสอนด้วยความหวังดีว่า: "จื่อเหิง ลูกจำคำของพ่อไว้นะ”

“หากเป็นของของลูก แล้วลูกไม่อยากให้คนอื่นเล่นด้วย ลูกก็ต้องเก็บไว้ให้ดี”

“ไม่ว่าจะเป็นของเล่นหรือของอย่างอื่น”

“ตราบใดที่ลูกไม่ต้องการแบ่งปัน ก็จงเก็บซ่อนมันไว้ให้มิดชิด”

“มีคำกล่าวว่า 'คนธรรมดาไม่มีความผิด แต่การครอบครองสมบัติล้ำค่าคือความผิด'“