บทที่ 1466 เต้าหู้เทวดา

จื่ออวี๋เดิมทีก็ร้องไห้เหมือนกัน แต่เสียงร้องของเธอมาไวไปไว ตอนนี้ก็ไปเล่นของเล่นกับลิงอีกแล้ว

หลี่ชิงเฟิงเริ่มจัดการกับของป่าที่ตัวเองนำกลับมา สัตว์ป่าตัวไหนต้องชำแหละก็ชำแหละ มันเทศภูเขาอันไหนต้องปอกเปลือกก็ปอกเปลือก และยังมีกิ่งไม้พวกนั้นอีก จัดการค่อนข้างยุ่งยากเลยทีเดียว

จื่อเหิงเห็นพ่อเด็ดใบไม้ออกจากกิ่งทีละใบๆ จากนั้นก็ล้างให้สะอาดแล้วนำไปลวกในน้ำเดือดจนนิ่ม เมื่อใบไม้นิ่มแล้วก็ตักขึ้นมาแช่น้ำเย็นให้คลายความร้อน แล้วจึงสะเด็ดน้ำออก หลังจากนั้นก็นำใบไม้เหล่านี้มาขยี้ซ้ำๆ จนกลายเป็นของเหลวหนืด แล้วใช้ผ้าขาวบางกรองเอาน้ำคั้นสีเขียวออกมา

เมื่อมองดูของเหลวที่เขียวยิ่งกว่ามนุษย์ยักษ์ตัวเขียวเดอะฮัลค์นั่น ในที่สุดจื่อเหิงก็เลิกสะอึกสะอื้น เขามองตาค้างด้วยความอยากรู้อยากเห็น: "พ่อครับ พ่อกำลังคั้นน้ำผลไม้เหรอครับ?" "ผมดื่มได้ไหมครับ?"

หลี่ชิงเฟิงเงยหน้ามองเขา เห็นบนขนตาที่ยาวงอนยังคงมีหยดน้ำตาเกาะอยู่ ก็ใจอ่อนยวบ น้ำเสียงอ่อนโยนลงมาก: "นี่ไม่ใช่น้ำผลไม้ นี่คือน้ำใบไม้" "คั้นจากผลไม้ถึงจะเรียกว่าน้ำผลไม้ เข้าใจไหม?"