บทที่ 1465 กิ่งไม้

พวกมันไม่อยากไปรบกวนพี่ชายที่กำลังตั้งใจเรียน จึงหันสายตาไปมองที่น้องสาวแทน น้องสาวในตอนนี้ไม่ใช่เด็กน้อยที่ทำได้แค่นั่งอยู่บนพื้นอีกต่อไปแล้ว ขาอวบอ้วนทั้งสองข้างของเธอเต็มไปด้วยก้อนเนื้อ แต่เวลาเดินกลับดูไม่ค่อยมั่นคงนัก อย่างน้อยก็ไม่มั่นคงเท่ากับพี่ชายของเธอ ร่างกายของเธอโอนเอนไปมา แต่กลับมีความกระตือรือร้นสูง มองแวบเดียวก็รู้ว่ากำลังตั้งใจฝึกเดินอย่างหนัก พวกจิ้งจอกเองก็ไม่อยากเข้าไปกวนใจเธอเช่นกัน สุดท้ายจึงทำได้เพียงหันขวับไปมองคุณพ่อมือใหม่พร้อมกัน คุณพ่อมือใหม่คว้าจอบ ถือถุงกระสอบ เตรียมตัวจะไปทำงานแล้ว พอเห็นท่าทางของเขา พวกจิ้งจอกก็รู้ได้ทันทีว่าคุณพ่อมือใหม่เตรียมจะไปขุดอะไรบางอย่างแน่ๆ ดวงตาของพวกมันเป็นประกาย รีบเดินตามไปทันที

หลี่ชิงเฟิงมองดูพวกจิ้งจอกที่เดินตามมาข้างหลัง แต่ก็ไม่ได้ไล่พวกมันไป จื่อเหิงต้องอ่านหนังสือ ไม่มีเวลาเล่นกับพวกมัน จื่ออวี๋ก็มีลิงกับเสือดาวเมฆคอยดูแลอยู่แล้ว ไม่จำเป็นต้องพึ่งพวกมัน ดังนั้นพวกมันก็เลยทำได้แค่เดินตามเขามาเท่านั้น เขาพิจารณาเจ้าตัวเล็กพวกนี้ทีละตัว ก็พบว่าทุกตัวล้วนมีการเปลี่ยนแปลงไปไม่น้อย แม่จิ้งจอกน้อยเจียวเจียวดูเป็นผู้ใหญ่ขึ้นมาบ้างแล้ว จ้วงจ้วงก็ตัวโตและบึกบึนขึ้น ส่วนพวกลูกจิ้งจอกที่เพิ่งเกิดใหม่ในฝูงก่อนหน้านี้ ตอนนี้ก็สามารถดูแลตัวเองได้เหมือนจิ้งจอกตัวอื่นๆ แล้ว แม้ความเร็วในการวิ่งของพวกมันจะยังตามจิ้งจอกตัวโตไม่ทัน แต่อย่างน้อยก็ไม่ได้เป็นตัวถ่วงแล้ว ทุกตัวล้วนกำลังเติบโต

อันที่จริงตัวเขาเองก็เช่นกัน แต่ก่อนเคยรู้สึกว่าวันเวลาช่างยุ่งวุ่นวาย แต่ตอนนี้เมื่อเวลาผ่านไป จิตใจของเขาก็เปลี่ยนไป กลับรู้สึกว่าวันเวลาแบบนี้ไม่ได้เรียกว่ายุ่งวุ่นวาย แต่เรียกว่าชีวิตที่เติมเต็ม พระอาทิตย์ขึ้นก็ออกไปทำงาน พระอาทิตย์ตกก็พักผ่อน แต่ละวันยุ่งหัวหมุนเพื่อลูกทั้งสองคน แถมยังต้องคอยหาเงินเลี้ยงครอบครัวไปด้วย ดูเหมือนจะไม่มีเวลาเป็นของตัวเองเลย แต่อันที่จริงแล้ว ทุกนาทีทุกวินาทีของเขาล้วนเป็นของเขาเอง เพียงแต่เขายินดีที่จะอุทิศตัวเองให้กับลูกน้อยสองคนที่เขารักสุดหัวใจก็เท่านั้น คนเป็นพ่อเป็นแม่ ใครบ้างล่ะที่ไม่เป็นแบบนี้? ต่อให้เป็นพ่อแม่คนธรรมดาทั่วไป เหน็ดเหนื่อยมาทั้งวันจนปวดหลังปวดเอว ก็ยังไม่ปริปากบ่นว่าลำบาก พอถึงบ้าน ขอแค่ได้ยินเสียงลูกเรียกพ่อจ๋าแม่จ๋าหวานๆ ก็รู้สึกว่าทุกสิ่งที่ทำลงไปนั้นคุ้มค่าแล้ว คนที่ยังไม่เคยเป็นพ่อเป็นแม่หลายคนอาจจะไม่เข้าใจความรู้สึกนี้ แต่ถ้าได้ลองถลำลึกเข้ามาแล้ว ต่อให้เหนื่อยจนหน้ามืดตาลาย ก็ยังคงเต็มใจและมีความสุข

ตอนนี้หลี่ชิงเฟิงนับว่าเป็นคุณพ่อมือใหม่ที่ผ่านเกณฑ์แล้ว หลังจากผ่านเรื่องราวต่างๆ มามากมาย จิตใจก็ยิ่งสงบนิ่งและเยือกเย็นขึ้น เหมือนอย่างตอนที่เขากำลังเดินไปตามภูเขาใกล้ๆ นี้ ดูเหมือนตั้งใจจะไปหาของแปลกใหม่กลับมา แต่อันที่จริงเขาไม่ได้บีบคั้นตัวเองขนาดนั้น เขาแค่ทำให้ดีที่สุด ส่วนจะได้ของแปลกใหม่กลับมาหรือไม่นั้น ก็ปล่อยให้เป็นเรื่องของสวรรค์ เห็นได้ชัดว่า วันนี้สวรรค์คงจะกำลังสัปหงกอยู่ จึงไม่ได้ให้เขาเจอของแปลกใหม่อะไรเลย เขาพาฝูงจิ้งจอกที่แสนจะวุ่นวายเดินสำรวจไปเกือบครึ่งลูกเขา ก็ขุดได้แค่พวกมันเทศภูเขาหรือของธรรมดาทั่วไปเท่านั้น

แต่ก็ยังดีที่มีพวกจิ้งจอกตามมาด้วย เจ้าพวกนี้ถึงจะวุ่นวายไปหน่อย แต่ถึงอย่างไรก็เป็นสัตว์ตระกูลสุนัข ทักษะการล่าสัตว์ที่ควรมีก็ยังคงมีอยู่ ดังนั้น ตอนเตรียมตัวกลับถ้ำ ในถุงกระสอบของหลี่ชิงเฟิงจึงมีสัตว์ป่าที่พวกจิ้งจอกจับมาได้เพิ่มขึ้นอีกเล็กน้อย กลิ่นคาวของสัตว์ป่าส่วนใหญ่มักจะรุนแรงมาก ดังนั้นโดยปกติแล้ว จึงต้องใส่เครื่องเทศที่ค่อนข้างแรงถึงจะกลบกลิ่นคาวพวกนั้นได้ เครื่องปรุงรสป่าที่ช่วยกลบกลิ่นคาวในภูเขานั้นมีอยู่มากมาย และตอนนี้ก็มีเครื่องปรุงรสจากธรรมชาติชนิดหนึ่งอยู่พอดี นั่นก็คือ พริกไทยป่า!