บทที่ 1464 เสน่ห์ที่แตกต่าง

บนคอของจื่อเหิงห้อยทองแท่งอยู่กองหนึ่ง แสงแดดสาดส่องลงมา กระทบให้เกิดแสงสะท้อนเจิดจ้า แต่เขากลับรู้สึกว่า ต่อให้ทองคำจะเจิดจ้าเพียงใด ก็ยังไม่สว่างไสวเท่ากับรอยยิ้มของน้องสาวในตอนนี้ เขายืนเหม่อมองน้องสาวที่ถูกอุ้มชูขึ้นสูงอยู่ด้านข้างด้วยความอิจฉา: "พ่อครับ ผมก็อยากถูกอุ้มชูสูงๆ เหมือนกัน"

หลี่ชิงเฟิงอุ้มจื่ออวี๋ชูขึ้นลงติดต่อกันเป็นสิบครั้งแล้ว เขาหันกลับมามองจื่อเหิง เห็นลูกชายมีสีหน้าอิจฉา จึงวางจื่ออวี๋ลง เตรียมจะไปอุ้มจื่อเหิง ผลปรากฏว่า พอจื่ออวี๋เท้าแตะพื้น เธอกลับไม่ยอมปล่อยมือจากเขาเลย เธอเกาะแขนเขาไว้ เขย่งปลายเท้า ยืดตัวขึ้น พลางร้องตะโกนว่า: "สูงๆ" "สูงๆ" "ปะป๊า สูงๆ!"

จื่อเหิงเห็นดังนั้น ก็รีบวิ่งเข้ามาเกาะแขนอีกข้างของพ่อแล้วร้องว่า: "พ่อครับ ผมก็อยากถูกอุ้มสูงๆ เหมือนกัน!" พูดจบ ก็หันไปตะโกนบอกน้องสาว: "เบบี๋ น้องถูกอุ้มไปตั้งหลายรอบแล้วนะ ถึงตาพี่แล้ว!" จื่ออวี๋ไม่ฟังคำของพี่ชาย ปากยังคงตะโกนต่อ: "สูงๆ!" "ปะป๊า สูงๆ!"

เสียงของเจ้าตัวเล็กทั้งสองคนดังแข่งกันขึ้นเรื่อยๆ หลี่ชิงเฟิงเองก็ปวดหัวจนแทบระเบิด หมดหนทาง ทำได้เพียงใช้มือแต่ละข้างหิ้วเจ้าตัวเล็กขึ้นมาคนละคน แล้วจับให้ขึ้นไปนั่งอยู่บนบ่าซ้ายขวาของตัวเอง จากนั้นเขาก็ทำท่าสควอทลุกนั่ง ทำแบบนี้ ก็ให้ความรู้สึกเหมือนกำลังอุ้มชูสูงๆ อยู่เหมือนกัน ตัวเขาสูงอยู่แล้ว พอย่อตัวลงแล้วลุกขึ้นยืน มันก็ให้ความรู้สึกเหมือนกำลังถูกยกขึ้นที่สูงจริงๆ ด้วยเหตุนี้ สองพี่น้องจึงนั่งอยู่บนบ่าของเขา บางทีก็เกาะหัว บางทีก็ดึงหู ส่งเสียงร้องเชียร์กันอย่างสนุกสนาน

"เทคออฟแล้ว!" จื่อเหิงตะโกน "สูงๆ!" จื่ออวี๋ร้องบอก นี่คือวันแห่งความสุขสันต์อีกหนึ่งวัน ตอนเย็นยังได้กินเนื้อเป็ดสดๆ แสนอร่อยอีกด้วย ตอนนอนตอนกลางคืน ดูเหมือนว่าจะหลับสบายกว่าตอนอยู่ในหมู่บ้านเสียอีก