บทที่ 1463 น้อยใจเจ็ดส่วน

หลี่ชิงเฟิงมองเขาอย่างจนใจ: "โอเคๆ เห็นแล้ว ลูกก็เก่งเหมือนกัน" ขอไปทีเกินไปแล้ว จื่อเหิงไม่พอใจ ขมวดคิ้วกระทืบเท้า สองมือเล็กๆ เท้าสะเอว

หลี่ชิงเฟิงหมดหนทาง ทำได้เพียงยกนิ้วโป้งให้เขาอย่างจริงจังแล้วเอ่ยชม: "โอเค พี่ชายก็เก่ง พี่ชายเก่งมากๆ!”

“เก่งกันทุกคนเลย!" จื่อเหิงถึงจะได้ยอมกลืนข้าวในปากลงคออย่างพึงพอใจ แล้ววิ่งไปอยู่ข้างๆ น้อง กอดร่างนุ่มนิ่มของน้อง เอาหัวเล็กๆ แนบชิดกัน แล้วพูดด้วยรอยยิ้มว่า: "เบบี๋ พวกเราเก่งกันทุกคนเลย ใช่ไหม?"

จื่ออวี๋รีบใช้สองมือตบหัวกลมๆ ของตัวเองเบาๆ แล้วชูมือทั้งสองข้างขึ้นพูดว่า: "เก่ง!" สองพี่น้องเก่งกันทั้งคู่!

ไอ้วัวโง่ก็รู้สึกว่าวันเวลาแบบนี้ดูเหมือนจะยอดเยี่ยมกว่าวันเวลาที่มีแต่การต่อสู้ฆ่าฟันในอดีตมาก ตอนนี้เขามีพื้นที่ส่วนตัวเป็นของตัวเองแล้ว ไม่ต้องไปหาเรื่องชกต่อยกับใครทุกวัน ตอนเช้า เขาต้องไปกินข้าวเช้าที่บ้านพี่ชายฉู่จีจีก่อน แล้วก็ช่วยพี่ชายฉู่จีจีขนของขึ้นรถ หลังจากนั้น ไม่เข้าป่าไปตัดฟืน ก็ไปช่วยงานที่โรงงาน ส่วนช่วงบ่าย ก็ช่วยพี่ชายฉู่จีจีรับซื้อของป่า