บทที่ 1462 หายนะครั้งหนึ่ง

เสือดาวเมฆลืมตาขึ้นอย่างเกียจคร้าน ลิงก็ห้อยหัวลงมาจากกิ่งไม้เช่นกัน ทุกคนต่างมองไปที่จื่อเหิง จื่อเหิงเปื้อนโคลนไปทั้งตัว บนเส้นผมยังมีเศษหญ้าและใบไม้ติดอยู่ไม่น้อย ดูราวกับคนป่าตัวน้อย แตกต่างจากจื่ออวี๋ที่สะอาดหมดจดอย่างสิ้นเชิง

หลี่ชิงเฟิงกวักมือเรียกเขา เขาก็รีบวิ่งเข้ามาหาทันที โผเข้าสู่อ้อมกอดของพ่อด้วยใบหน้าเปี่ยมไปด้วยความคาดหวังแล้วถามว่า: "พ่อครับ พวกเราจะไปซื้อทองแท่งกันเมื่อไหร่ครับ?"

หลี่ชิงเฟิงยิ้ม แต่ไม่ได้ตอบคำถามของเขา เพียงแค่ล้วงเอาของบางอย่างออกมาจากกระเป๋าด้วยสีหน้าเรียบเฉย ส่องแสงประกายระยิบระยับ สีเหลืองทอง เป็นแท่งๆ เป็นเส้นๆ ดูสวยงามยิ่งนัก

จื่อเหิงดีใจจนเนื้อเต้น ร่างกายยืดตรงขึ้นมาในทันที เขาคว้าทองแท่งในมือพ่อมาไว้แน่น แล้วผละออกจากอ้อมกอดพ่อทันที เสียงหัวเราะเอิ๊กอ๊ากดังขึ้น ร่างเล็กๆ ประคองทองแท่งของตัวเองไว้แล้วหายวับไปจากตรงนั้นในพริบตา หลี่ชิงเฟิงเงยหน้าขึ้น ก็เห็นจื่อเหิงวิ่งเข้าไปในบ้านด้วยความดีใจจนแทบเก็บอาการไม่อยู่ ปากก็ยังตะโกนว่า: "ฮ่าๆ ทองแท่งของผมมีเยอะกว่าอัญมณีของน้องแล้ว!"

หลี่ชิงเฟิงเลิกคิ้วยิ้ม ที่แท้ จื่อเหิงก็สนใจแค่จำนวนของทองแท่ง ไม่ได้สนใจน้ำหนักของมันเลย! ฉลาดอยู่นะ แต่ไม่มาก