บทที่ 1476 พลิกกลับมาชนะ

โครม! เบื้องหน้ากลับมาสว่างไสวอีกครั้ง ความมืดมิดรอบตัวถอยร่นไปราวกับสายน้ำ กลิ่นหอมสดชื่นของดินก็ถูกแสงแดดอันเจิดจ้าระเหยไปจนหมดสิ้น สิ่งที่ปรากฏแก่สายตาคือฉากและสิ่งของที่คุ้นเคย จื่อเหิงกวาดสายตามองไปรอบๆ ด้วยความประหลาดใจระคนยินดี ความปิติยินดีอย่างล้นหลามปรากฏขึ้นบนใบหน้าในพริบตา

นี่มันบ้าน! คือถ้ำ! เขาร้องไห้ด้วยความดีใจ รีบยืดตัวขึ้นแล้วเผยให้เห็นหัวของน้องสาวที่ร้องไห้จ้ามาตลอด น้องสาวร้องไห้จนแทบจะขาดใจ เสียงที่เปล่งออกมาจากปากแหบพร่าไปเล็กน้อย ภายในปากที่อ้ากว้าง มองเห็นได้ว่าลึกเข้าไปในช่องปากมีรอยแดงช้ำเล็กน้อย ร้องไห้หนักเกินไปแล้ว น้องต้องดื่มน้ำ

จื่อเหิงรีบวางน้องลงทันที หันหลังวิ่งเข้าไปในครัว หยิบน้ำต้มสุกที่เย็นแล้วออกมา เขายกชามใบเล็กที่ใส่น้ำไปจ่อที่ปากของน้องสาว ร้องไห้สะอึกสะอื้นไปพลาง ปลอบไปพลาง: "เบะ เบบี๋ ฮือ ฮือ ฮือ ดื่ม ดื่ม ดื่มน้ำนะ ฮือ ฮือ ฮือ"

เขากลัวแทบแย่ เขากลัวจนกระทั่งเสียงร้องไห้ยังสั่นเทา แต่ถึงกระนั้น เขาก็ยังคงจดจำสิ่งที่พ่อเคยสั่งเสียไว้ได้ขึ้นใจ เมื่อเจออันตราย ต้องปกป้องน้องสาวให้ได้เป็นอันดับแรก เขาเป็นพี่ชายคนโต เขาเป็นลูกผู้ชาย ลูกผู้ชายตัวน้อยร้องไห้น้ำตานองหน้า ไหล่ทั้งสองข้างขยับขึ้นลงตามจังหวะการสะอึกสะอื้นของเขา

จื่ออวี๋ก็ร้องไห้อย่างน่าเวทนา ไม่ยอมดื่มน้ำเลยแม้แต่น้อย เมื่อเห็นชามใบเล็กมาจ่อที่ปาก ก็ยังรังเกียจว่าเกะกะ ใช้มือผลักชามออกไป น้ำในชามหกกระเซ็นออกมา รดลงบนพื้นจนหมด จื่อเหิงร้องไห้พลางลุกขึ้นยืน ไปตักน้ำมาใหม่ นำน้ำมาจ่อที่หน้าน้องสาวอีกครั้ง แล้วปลอบว่า: "เบบี๋ ฮือ ฮือ ฮือ อย่าร้องนะ ดื่มน้ำสิ ฮือ ฮือ"