บทที่ 1477 ความละโมบของงูยักษ์

จื่อเหิงใส่ยาให้พ่อเสร็จ ก็รีบไปง่วนอยู่ในครัว เขาดูราวกับคาดการณ์ไว้ล่วงหน้าว่าน้องสาวจะต้องร้องไห้ จึงยกชามข้าวใบเล็กออกมาด้วย เขามายืนอยู่ที่หน้าประตูครัวพลางพูดด้วยความร้อนรนว่า: "เบบี๋อย่าร้องนะ ฮือ ฮือ ฮือ พี่ชายจะทำข้าวมื้ออร่อยให้กิน"

ข้าวสวยเพิ่งจะหุงสุกใหม่ๆ ยังร้อนระอุอยู่เลย แน่นอนว่ายังกินไม่ได้ แต่เบบี๋ไม่ยอมฟังคำของเขา ยังคงร้องไห้ไม่หยุด เขาจนปัญญา ทำได้เพียงหันหลังกลับเข้าไปในครัวเพื่อหยิบช้อนคันเล็กออกมาอีกคัน

เมื่อเดินมาถึงข้างกายคุณพ่อ เสียงร้องไห้ของสองพี่น้องก็ผสมผสานกันไป เสียงร้องของจื่ออวี๋ค่อนข้างแหลมสูง ส่วนเสียงร้องของจื่อเหิงนั้นกลับดูอัดอั้นกว่ามาก ราวกับเป็นการร้องไห้ที่ไม่สามารถควบคุมได้ แต่เขาก็พยายามกลั้นไว้สุดชีวิต พูดไปแล้ว เขายังไม่เต็มหกขวบเลยด้วยซ้ำ ถึงแม้เขาจะเรียนมามากจนมีความรู้อยู่เต็มอก ถึงแม้เขาจะมีความสามารถมากมายติดตัว แต่ท้ายที่สุดแล้ว เขาก็ยังเป็นเพียงเด็กคนหนึ่งเท่านั้น เมื่อเห็นคุณพ่อของตัวเองนอนแน่นิ่งอยู่บนพื้นไม่ไหวติง เขาก็ย่อมรู้สึกหวาดกลัว เห็นน้องสาวของตัวเองร้องไห้ออกมาเพราะความหวาดกลัวเช่นเดียวกัน เขาก็ทำอะไรไม่ถูก

เขาทำหน้าที่ดูแลคุณพ่อและน้องสาวอย่างสุดความสามารถ เพราะเขาเป็นลูกชายของคุณพ่อ เป็นพี่ชายของน้องสาว เป็นผู้ชายคนเดียวในบ้านหลังนี้ที่มีเรี่ยวแรงเคลื่อนไหวได้ในตอนนี้ แต่เขากลับไม่สามารถควบคุมความหวาดกลัวและความสับสนในใจของตัวเองได้เลย นั่นก็เพราะว่าเขายังเป็นเพียงแค่เด็กคนหนึ่งเท่านั้น เขาร้องไห้สะอึกสะอื้น ขอบตาชุ่มฉ่ำ ท่าทางดูน่าสงสารยิ่งนัก แต่ปากกลับไม่ยอมเบะลงมา กลับต้องพยายามยื่นปากออกไปเพื่อเป่าลม ลมหายใจที่อบอุ่นพัดผ่านลงบนข้าวสวยสีขาว ทำให้ควันร้อนที่พวยพุ่งจางหายไปเล็กน้อย อุณหภูมิน่าจะลดลงแล้ว เขาจึงยกช้อนใบเล็กที่ตักข้าวไว้ส่งไปที่ปากของน้องสาว ถึงได้ยอมเบะปากปล่อยโฮออกมาพลางพูดว่า: "เบบี๋ กินข้าวนะ ฮือ ฮือ ฮือ”

“กินข้าวนะ ไม่ร้องนะ ฮือ ฮือ ฮือ”