บทที่ 1480 หลบเข้ามาในถ้ำ

จื่อเหิงส่ายหัว มือเล็กๆ กอดคอพ่อไว้แน่นแล้วกล่าวว่า: "พ่อครับ ผมไม่ใช่กลัวคนอื่นมาทำร้ายผม แต่ผมกลัวว่าจะดูแลพ่อกับน้องสาวได้ไม่ดีครับ" เขาอายุยังน้อยถึงเพียงนี้ ต่อให้ฉลาดเพียงใด ก็ยังมีหลายสิ่งหลายอย่างที่เขาไม่สามารถทำได้

หลี่ชิงเฟิงรู้สึกสงสารลูกจนใจสั่น เขาจูบลูกเบาๆ แล้วกล่าวว่า: "ไม่ต้องกลัวนะ พ่อเชื่อว่าลูกทำได้”

“แล้วถ้าเกิดงูยักษ์มากัดน้องสาวล่ะครับ?" จื่อเหิงถาม จื่อเหิงไม่ได้เป็นห่วงเรื่องงูยักษ์มากัดตัวเอง แต่เขาเป็นห่วงเรื่องงูยักษ์มากัดน้องสาว ด้วยความสามารถของเขา เขาอาจจะไม่สามารถเอาชนะงูยักษ์ได้ เพราะขนาดเสือดาวเมฆและลิงเวลาสู้กับงูยักษ์ตัวต่อตัว ยังแทบจะไม่ใช่คู่ต่อสู้ของมันเลย แม้เขาจะมีประสบการณ์ในการเอาชนะหมูป่ามาแล้ว แต่เขาก็ดูออกว่าเจ้างูยักษ์ตัวนั้นไม่เหมือนกับหมูป่า

หลี่ชิงเฟิงครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วย้อนถามว่า: "ถ้าเจ้างูยักษ์จะมากัดน้องสาวจริงๆ ลูกสามารถทุ่มเทสุดกำลังเพื่อช่วยน้องสาวได้ไหม?" หากจื่อเหิงเป็นเพียงเด็กธรรมดาทั่วไป เขาคงจะบอกให้จื่อเหิงปกป้องตัวเองก่อนเป็นอันดับแรก เพราะในใจของเขา ลูกทั้งสองคนมีความสำคัญเท่าเทียมกัน ถ้าเด็กทั้งสองเป็นเพียงเด็กธรรมดาไม่มีทักษะพิเศษ เขาก็หวังให้จื่อเหิงปกป้องตัวเองก่อน แล้วค่อยปกป้องคนอื่น แต่ทว่า จื่อเหิงไม่ใช่เด็กธรรมดา เขามีร่างกายที่เหนือธรรมดา ไม่ต้องเกรงกลัวต่ออันตรายใดๆ ทว่าถึงจะเป็นอย่างนั้น เขาก็ยังอยากให้จื่อเหิงปกป้องน้องสาวด้วยความรักที่มีให้น้อง โดยที่ตัวเขาเองเต็มใจสละชีพเพื่อปกป้องน้อง ไม่ใช่เพราะคำสั่งเสียของพ่อ

จื่อเหิงมองด้วยแววตาแน่วแน่ เสียงใสกล่าวว่า: "ผมทำได้ครับ!”