บทที่ 1481 มูลนก

จื่อเหิงรู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย แต่ก็รู้สึกว่าสมเหตุสมผลแล้ว พ่อของเขาเก่งกาจถึงเพียงนี้ ไม่มีอะไรที่จะปิดบังเขาได้หรอก เขาจึงพยักหน้าอย่างว่าง่าย: "อืม ผมเข้าใจแล้วครับ!" เขาไม่ได้พูดถึงเรื่องที่ตัวเองเคลื่อนย้ายในพริบตากลับมาที่ถ้ำด้วย ในความคิดของเขา พ่อคงรู้อยู่แล้วเกี่ยวกับการกระทำเล็กๆ น้อยๆ เหล่านี้ของเขา หลี่ชิงเฟิงจึงพลาดโอกาสที่จะได้ทำความเข้าใจความสามารถของจื่อเหิงให้ลึกซึ้งยิ่งขึ้นไปอีกขั้น อาจเป็นเพราะ 'ตราประทับ' ของจื่อเหิงเริ่มส่งผลแล้ว เมื่อยามค่ำคืนล่วงเลยไป ความกระสับกระส่ายของเด็กทั้งสองคนก็ค่อยๆ ได้รับการปลอบประโลม

พวกเขานอนอยู่บนเตียงหินกว้างขวาง ลมหายใจสม่ำเสมอ คิ้วเล็กๆ ที่เคยขมวดแน่นในตอนแรกค่อยๆ คลายออกตามความลึกซึ้งของการนอนหลับ ยามค่ำคืนนั้นเงียบสงัดเป็นอย่างยิ่ง

งูยักษ์ได้พบที่พำนักแห่งใหม่แล้ว รังเดิมถูกเปิดเผยแล้ว จึงจำต้องเปลี่ยนที่อยู่ ไม่อย่างนั้นพอผู้ชายคนนั้นฟื้นขึ้นมา คงจะจับมันกลับไปต้มซุปแน่ๆ เดิมทีมันก็เป็นเพียงงูที่ไร้ความกังวลตัวหนึ่งเท่านั้น ขนาดตัวของมันในตอนแรกก็ไม่ได้ใหญ่โตขนาดนี้ ความทะเยอทะยานก็ไม่ได้รุนแรงถึงเพียงนี้ แต่ทว่า ต่อมาทุกอย่างก็เปลี่ยนไป จากงูที่ไร้ความกังวลกลับกลายเป็นงูที่เต็มไปด้วยความทะเยอทะยาน ร่างของมันจากที่เคยหนาเท่าแขนก็กลายเป็นหนาเท่าถังน้ำ ทุกสิ่งทุกอย่างของมันกำลังเปลี่ยนแปลงไปอย่างเงียบเชียบ ในตอนนี้มันรู้สึกว่าตัวเองคือเจ้าแห่งป่าเขาแห่งนี้ มันต้องการให้สัตว์ป่าทุกตัวในป่าแห่งนี้สยบยอมต่อมัน ทว่าการจะเป็นเจ้าแห่งป่าเขา จำเป็นต้องมีความสามารถที่แข็งแกร่งอย่างยิ่ง เห็นได้ชัดจากเหตุการณ์ในวันนี้ว่า มันยังไม่แข็งแกร่งพอที่จะต่อกรกับป่าเขาทั้งป่าได้ด้วยตัวคนเดียว เพราะวันนี้แค่เจอกับพวกตัวเล็กตัวน้อยที่ฝีมือด้อยกว่ามันมาก ก็ยังทำให้มันได้รับบาดเจ็บสาหัสได้ถึงเพียงนี้ ถ้าหากสัตว์ป่าทั้งป่าลุกขึ้นต่อต้านมันพร้อมกัน มันคงไม่มีโอกาสได้โต้กลับเลยแม้แต่น้อย ดังนั้นมันจึงจับจ้องสายตาไปที่ครอบครัวสามพ่อลูกนั่น หลังจากพักผ่อนในถ้ำใหม่มาได้ครึ่งวัน งูยักษ์ก็รู้สึกว่าบาดแผลบนตัวไม่เจ็บปวดเท่าไหร่แล้ว มันชะเง้อมองไปทางปากถ้ำอยู่หลายครั้ง แต่ก็ยังไม่เห็นวี่แววของร่างเล็กๆ นั่นสักที

จนกระทั่งกลางดึก ถึงได้มีเสียงดังกุกกักดังมาจากปากถ้ำ มันรวบรวมสติทันที เงยหัวขึ้นมองไปยังปากถ้ำ เห็นเพียงหนูตัวหนึ่งที่มีขนาดประมาณฝ่ามือของชายวัยผู้ใหญ่เดินเข้ามาด้วยสายตาที่เปล่งประกาย มันไม่มีหาง แต่นั่นไม่ได้ส่งผลกระทบต่อบุคลิกของมันเลยแม้แต่น้อย หนูหางขาดที่สะสมประสบการณ์มาเกือบหนึ่งปีไม่ใช่หนูตัวเล็กๆ ที่โง่เขลาเหมือนแต่ก่อนอีกแล้ว มันรู้ดีว่าความสามารถของตัวเองไม่เพียงพอที่จะต่อกรกับมนุษย์ที่แข็งแกร่งได้ ดังนั้นมันจึงใช้กลยุทธ์ยืมมือคนอื่นมาจัดการ ทันทีที่มันเดินเข้าปากถ้ำ งูยักษ์ที่เป็นศัตรูตามธรรมชาติของมันก็จับจ้องมองมาด้วยสายตาที่ไม่เป็นมิตร ราวกับจะสงสัยในคำพูดที่มันเคยพูดไว้ก่อนหน้านี้ มันเคยแสร้งเปิดเผยตัวต่อหน้างูยักษ์ เมื่องูยักษ์เตรียมจะเขมือบมัน มันก็บอกงูยักษ์ว่ามันสามารถช่วยให้งูยักษ์กลายเป็นเจ้าแห่งป่าเขาแห่งนี้ได้ เจ้าแห่งป่าเขาเชียวนะ! นี่นับเป็นความฝันของสัตว์ป่ามากมายหลายชนิดอย่างแน่นอน ต่อให้จะเป็นเพียงหนูตัวเล็กๆ อย่างมัน ก็ยังมีความฝันอันยิ่งใหญ่เช่นนี้ นับประสาอะไรกับงูยักษ์ที่มีพลังไม่ธรรมดาอยู่แล้ว? แม้จะรู้ว่าทำไมงูยักษ์ถึงได้ใหญ่โตขนาดนี้ แต่เรื่องนั้นก็ไม่สำคัญ ยิ่งเป็นพันธมิตรที่แข็งแกร่งเท่าไหร่ ก็ยิ่งทำให้มันรู้สึกปลอดภัยมากขึ้นเท่านั้น มันรู้สึกว่าโอกาสที่จะทำภารกิจสำเร็จก็ยิ่งมีมากขึ้น มันบอกงูยักษ์ว่า ในป่าแห่งนี้มีครอบครัวสามพ่อลูกอยู่ ครอบครัวสามพ่อลูกนี้ไม่ใช่คนธรรมดา ขอเพียงแค่กินพวกเขาก็สามารถแย่งชิงพลังของพวกเขามาได้ ขอเพียงได้รับพลังจากผู้ชายคนนั้น ต่อให้ไม่ใช่แค่การเป็นเจ้าแห่งป่าเขานี้ แม้แต่การเป็นเจ้าแห่งดวงดาวนี้ก็ไม่ใช่ปัญหา! แน่นอนว่าหนูไม่มีความรู้มากนัก จึงไม่รู้เรื่องดวงดาวอะไรนั่น คำพูดของมันจริงๆ คือ ต่อให้ไม่ใช่แค่การเป็นเจ้าแห่งป่าเขานี้ แม้แต่การปกครองโลกใบนี้ก็ไม่ใช่ปัญหา โลกคืออะไร? หนูที่มีวิสัยทัศน์คับแคบอย่างมันก็ไม่เข้าใจ บุคคลที่เก่งกาจที่สุดที่มันเคยเจอมาก็คือคุณพ่อมือใหม่นั่นเอง ดังนั้นมันจึงรู้สึกว่า ขอเพียงได้รับพลังจากคุณพ่อมือใหม่คนนั้น ก็สามารถปกครองมนุษย์ได้แล้ว และมนุษย์ก็เป็นส่วนประกอบสำคัญของ 'โลกใบนี้'

งูยักษ์ใจอ่อนแล้ว มันกลายเป็นงูที่คบคิดกับหนู ร่วมหัวจมท้ายกัน แน่นอนว่าเรื่องการแย่งชิงพลังอะไรนั่น ล้วนเป็นเรื่องโกหกที่หนูหางขาดกุขึ้นมาทั้งนั้น แต่มันพูดด้วยน้ำเสียงหนักแน่น งูยักษ์จึงหลงเชื่อเข้าให้แล้ว อีกอย่าง เรื่องนี้สำหรับตัวมันเองก็ไม่ได้เสียหายอะไร หลังจากกินครอบครัวสามพ่อลูกไปแล้ว ถ้าหากสามารถแย่งชิงพลังได้จริงอย่างที่หนูหางขาดบอกก็ถือเป็นเรื่องดีที่สุด ถ้าไม่ได้ ก็ถือว่าได้กินมื้อใหญ่ไปหนึ่งมื้อ ไม่ว่าอย่างไรก็ไม่มีอะไรเสียหาย ในความเข้าใจของมัน ไม่มีคำว่ากินไม่ได้หรอก ขนาดหมูป่ายังโดนมันเขมือบทั้งตัวมาแล้ว มนุษย์กระจอกๆ พวกนี้จะมีอะไรให้ต้องกังวล?