บทที่ 1482 พญาอินทรีทอง

หลี่ชิงเฟิงรู้สึกประหลาดใจเป็นอย่างยิ่ง นกยักษ์ถ่ายมูลออกมาเป็นเห็ดหูหนูหินหรือนี่? ชั่วขณะหนึ่งเขารู้สึกมึนงงไปครู่ใหญ่ เริ่มครุ่นคิดว่าระบบทางเดินอาหารของนกยักษ์อาจจะแตกต่างจากสัตว์ชนิดอื่น บางทีนกยักษ์อาจจะมีขนาดใหญ่โต ทำให้ระบบทางเดินอาหารก็ใหญ่ตามไปด้วย และเห็ดหูหนูหินสำหรับนกยักษ์อาจจะไม่ย่อยสลายไปตามระบบทางเดินอาหารของพวกมัน ดังนั้น เมื่อพวกมันกินเห็ดหูหนูหินเข้าไป สิ่งที่ขับถ่ายออกมาจึงยังคงเป็นเห็ดหูหนูหิน ก็เหมือนกับตอนที่จื่อเหิงกับจื่ออวี๋ยังเด็กมากๆ ที่พอกินข้าวโพดเข้าไปแล้วถ่ายออกมาเป็นเมล็ดข้าวโพด เมล็ดข้าวโพดที่ถ่ายออกมานั้นยังคงเป็นเม็ดเต็มสมบูรณ์ดีเหลือเกิน

หลี่ชิงเฟิงครุ่นคิดอยู่ครู่ใหญ่ จนกระทั่งนกยักษ์ที่เพิ่งบินจากไปกลับมาอีกครั้ง เมื่อพวกมันร่อนลงเหนือถ้ำแล้วถ่ายมูลออกมาอีกครั้ง หลี่ชิงเฟิงถึงได้มองเห็นการกระทำของพวกมันชัดเจน ไม่ใช่การถ่ายมูล เห็ดหูหนูหินไม่ได้ออกมาจากช่องขับถ่ายของพวกมัน แต่มันร่วงหล่นลงมาจากกรงเล็บของพวกมันต่างหาก

หลี่ชิงเฟิง: ...... อะแฮ่ม เขาทำได้เพียงคิดเข้าข้างตัวเองว่า เขาเป็นคนที่มีความคิดรอบคอบและละเอียดอ่อน ถึงได้คิดเรื่องที่คนทั่วไปนึกไม่ถึงออกมาได้ แต่ก็นะ สองตัวนี้อุตส่าห์เอาเห็ดหูหนูหินมาส่งให้เขาเชียวหรือ? รู้สึกประหลาดใจอยู่ไม่น้อย

เขารีบวิ่งออกไปที่ลานกว้างด้านนอก โบกมือให้กับนกยักษ์ทั้งสองตัวที่กำลังเตรียมตัวจะบินกลับไป นกยักษ์ค่อยๆ ร่อนลงจอด ปีกที่ยังไม่ได้หุบลงเปรียบเสมือนหลังคาขนาดใหญ่ที่บดบังแสงสว่างในลานบ้านไปกว่าครึ่ง ลานบ้านที่มืดสลัวอยู่แล้วราวกับเข้าสู่ยามค่ำคืนในทันที จนกระทั่งพวกมันหุบปีกทั้งสองข้างลง ลานบ้านถึงได้กลับมาสว่างไสวอีกครั้ง

ตอนนี้นาฬิกาบอกเวลาหกโมงเช้าแล้ว ท้องฟ้าสว่างไสว หลี่ชิงเฟิงมองดูนกยักษ์สองตัวที่เปล่งประกายสีทองออกมาท่ามกลางแสงแดดยามเช้า ในที่สุดเขาก็ได้เห็นรูปร่างหน้าตาที่แท้จริงของพวกมัน ภายใต้แสงธรรมชาติที่สาดส่องลงมาจากท้องฟ้า ขนของพวกมันไม่ได้เป็นสีทองล้วนทั้งหมด ทว่ากลับเปล่งประกายสีทองออกมาอย่างแผ่วเบา เขาสังเกตดวงตาของนกยักษ์ทั้งสองอย่างละเอียด จึงได้พบว่า ขนปุยเส้นเล็กๆ ที่อยู่ใต้ขนเส้นใหญ่ของพวกมันเป็นสีเหลืองทอง ขนปุยสีเหลืองทองเหล่านี้เมื่อต้องแสงก็จะเปล่งประกายสีทองออกมาจางๆ เช่นเดียวกับเสือดาวเมฆ แสงสีทองที่ส่องผ่านขนเส้นใหญ่ที่หนาแน่นออกมานั้นแทบจะมองไม่เห็นด้วยตาเปล่า แต่หลี่ชิงเฟิงก็ยังสังเกตเห็น